Kortsluiting

Ik ben niet van de tradities. Dat Piet niet meer zwart is, vind ik logisch en dat we dit jaar geen vuurwerk af mogen steken, vind ik geen punt. Sommige dingen moeten echter wel blijven zoals ze zijn. Oliebollen bakken, bijvoorbeeld.

Echte oliebollen bak je buiten, in een oude frituurpan. Meestal vriest het niet op oudjaarsdag, maar is het wel koud genoeg om na een paar uur onderkoeld, maar met schalen vol oliebollen, weer binnen te komen. Als je daarna onder de douche stapt, voel je je huid tintelen van de weldadige warmte, die niet alleen over, maar bijna dóór je heen stroomt.

Als puber bakte ik de oliebollen bij mijn ouders thuis, samen met mijn beste vriendin. Later, toen we in onze vriendengroep nog niet zo veel kinderen hadden, gingen we met oud en nieuw met zijn allen weg. De frituurpan ging mee en of het gehuurde huisje nu in Enter of Pingjum stond, ik zat buiten te bakken.

Dat jaar bak ik weer bij mijn ouders en de dag begint goed. Terwijl het oliebollenbeslag staat te rijzen, vullen de zoete geuren van warme wafels en appelflappen het huis; nieuwe tradities, zojuist door de meiden ingevoerd. Maar als ik de frituurpan vul met olie en hem vervolgens aan zet, gaat het mis. Er brandt geen lampje en er wordt niets warm.

Kortsluiting. Eerder waarschijnlijk al eens in de frituurpan, maar nu in mijn hoofd. Ik moet en zal oliebollen bakken. Dat was het plan, dus moet het ook zo gaan. Mijn moeder doet een oproep in de buurtapp. Buren bieden een gietijzeren pan aan, anderen hun buitenkeuken, omdat de pan niet op de inductieplaat kan. Ik wil echter geen pan, ik wil een frituur. Zo hóórt het.

Half in paniek stap ik in de auto, op weg naar een nieuwe frituurpan. De winkels waar je gewoonlijk heen zou gaan voor zo’n ding zijn gesloten, maar ik beproef mijn geluk bij de Kruidvat, Lidl en Jumbo. Nog nooit heb ik me zo geërgerd aan alle fonduesets, grillplaten er airfryers. Ik wil geen moderne troep, ik wil een ouderwetse frituurpan!

Wat moet ik nu? Alles staat klaar voor oliebollen, álles. Hoe kom ik nu aan een goed werkende pan? Ik kan toch niet echt bij de buren in de tuin gaan staan? Dat hóórt niet. Dan appt mijn moeder de verlossende woorden: Kan één lenen in de buurt! Het belangrijkste zelfstandig naamwoord ontbreekt, maar ik stap stralend en zielsgelukkig in de auto. Naar huis!

We schenken de olie van de ene frituurpan over in de andere, steken de stekker in het stopcontact en… er gebeurt niets. Wéér niet. Nieuwe kortsluiting dreigt in mijn hoofd, maar mijn moeder vertelt dat de eigenaresse van deze pan er nog één heeft. Die zal ze nu halen.

Ik word gek van mezelf. Ik vind het belachelijk dat ik niet in staat ben me aan te passen aan een veranderende situatie. De gedachte helpt me niet, maar ik raak hem niet kwijt. Ik wil oliebollen bakken. Nu.

Mijn moeder komt terug met pan nummer drie. Met de beste glimlach die ik nog kan voortbrengen, schenk ik de olie weer over en steek ik de stekker in het stopcontact. Ik durf bijna niet te kijken. Zou het dan toch…? Zowaar: licht! Opgelucht haal ik adem, mijn humeur draait in luttele seconden volledig bij. Yes. Het bakken kan beginnen. Kom maar op met die kou, die bollen en die weldadige douche achteraf.

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s