Mijn huis was best goed opgeruimd. Daar was ik blij mee. Maar toen besloot ik mijn beddengoed te verschonen. Ik legde nieuwe lakens op het bed en zette de wasmachine aan. Daarna liep ik door naar boven om het droge wasgoed vast van het rekje te halen. Zonder erbij na te denken deed ik de deur naar de zolderkamer open. Vanaf dat moment ging het mis.

Want op zolder zag ik dingen. Dingen die al opgeruimd waren, dingen die nog gesorteerd moesten worden, dingen die nog een nieuw plekje moesten hebben. Boeken, schoolspullen, tekenmaterialen, speelgoed, kleding, blokken, medailles, puzzels, gekleurd papier, kersthangers, schoenen… Heel Veel Dingen.

De aanblik ervan maakte van alles in me los. Want die schriften moest ik nodig eens uitzoeken en in de juiste bakken leggen, die kabeltjes kon ik misschien bij de televisie gebruiken, dat spel kon ik wel op Marktplaats zetten en zouden mijn handletteringpennen hier ook niet ergens moeten liggen? Daar kon ik straks wel mee bezig. Of zou ik papier gaan marmeren? Dat is ook lang geleden.

Zonder nog helder na te denken begon ik bewaarboxen te verschuiven en te verslepen, tilde ik deksels op en ging ik op zoek, al had ik geen idee waarnaar precies. Keer op keer werd ik verrast door mijn grote voorraden stiften, stempels, kaartjes, blaadjes, boekjes en andere materialen. Het zou heel goed zijn om eens orde aan te brengen in deze chaos, bedacht ik me. Tot een concreet voornemen kwam het overigens niet.

Uiteindelijk liep ik de trappen af met mijn handen vol broeken, adapters, pennen en papier. De schone was, waar het me eigenlijk om te doen was, bleef boven staan, die kon er niet meer bij. Ik dumpte alle dingen op tafel en maakte een broodje bapao warm, want van zoeken en vinden krijg je trek. Toen ik het op had, tekende ik een kaartje voor mijn nicht en opende ik mijn laptop.

Niet alleen mijn tafel en zolder lagen inmiddels bezaaid met dingen die nodig opgeruimd moesten worden, ook mijn hoofd kon wel wat ordening gebruiken. Misschien zou die er komen als ik een blog schreef? Maar voor ik mijn website had gevonden, verzandde ik in mails, appjes en sites die ik écht nog even doornemen moest.

Nu zit ik met een warrig hoofd achter mijn computer. Overal om me heen liggen spullen die schreeuwen om aandacht. Ik moet nodig terug naar zolder, voor ik daar vergeet op te ruimen. En de tafel moet beslist leger, want in deze bende is niet te werken. Maar eerst wil ik met een boek op de bank. Prioriteiten stellen. De dingen lopen heus niet weg.