De weilanden zijn drassig van de regen die de laatste tijd is gevallen. De bomen zijn kaal, alle bladeren liggen tussen de stammen op de grond. De heidevelden zijn ook al lang uitgebloeid. Maar de zon schijnt en ik geniet ervan om dwars door die mooie wereld te rijden.

Vorige week was ik ziek. Het begon met een beetje keelpijn, werd uitgebreid met hoofdpijn en niezen en mondde uit in een vermoeiende, pittige verkoudheid. Ik lag het grootste deel van de dag futloos op de bank en kon het niet opbrengen ook maar iets te doen. De meiden hielpen extra in huis en zorgden goed voor me. Gelukkig knapte ik na een paar dagen weer op.

Dit weekend was ik bij mijn vriend. Op zaterdagmorgen werd hij wakker met de woorden: ‘Ik geloof dat ik ziek word.’ Niet veel later kreeg hij gelijk en gooide hij zijn hele maaginhoud eruit. Achteraf gezien was het niet zo verrassend dat hij ziek werd: zijn kinderen hadden het ook al te pakken gehad, de buikgriep leek behoorlijk besmettelijk. En dus rees de vraag of ik de volgende zou zijn.

Voor weggaan was het al te laat. Als het inderdaad een virus was, had ik het vast al opgelopen. Dus bleef ik en deden we de rest van het weekend rustig aan. Ondanks zijn ziek zijn hadden we het fijn samen.

Vanmiddag reed ik weer naar huis. Ik had nog een paar uur om op te ruimen en te stofzuigen voor de meiden thuis zouden komen. Maar de zon scheen en het was heerlijk weer om nog even op de motor te stappen.

Meteen sloeg de twijfel toe. Enerzijds wilde ik niets liever dan een eindje rijden, anderzijds dacht ik aan het huishouden, aan mijn energiebalans, aan wat verstandig was. Maar volgende week ben je misschien wel ziek, dan kun je helemaal niet weg, zei een stemmetje in mijn hoofd. Stom stemmetje, ik heb helemaal geen tijd om nog een keer ziek te worden.

En dus zit ik nu op de motor. Ik verruil de bosrijke omgeving voor de uitgestrektheid van de IJssel en haar uiterwaarden. De zon begint langzaam te zakken en weerspiegelt op het water. Ik stap af en neem de tijd om rond te kijken. In de lucht hangen slechts een paar wolkenslierten en het landschap is prachtig. Het zou best kunnen dat ik over een paar dagen weer ziek ben, maar nu gelukkig nog even niet.