‘Dames, kom snel kijken! We hebben een groot probleem.’ Met vragende gezichten komen de meiden naar de gang gelopen, waar niet alleen de stofzuiger staat, maar ook een enorme berg schoenen ligt. Ze werpen er een korte blik op en trekken al snel hun conclusie. ‘Mam, de meeste schoenen zijn van jou. Jíj hebt een probleem.’

En ze hebben gelijk. De meeste slippers, sandalen en sneakers zijn van mij. De meeste laarsjes ook. Zij winnen het alleen als het om pantoffels gaat, maar daar zijn er niet zo heel veel van. Zuchtend kijk ik naar de stapel. Hoe ga ik hier ooit orde in aanbrengen?

Het begon tijdens het stofzuigen. Onder een paar schoenen zag ik modder liggen, dus zette ik de gympen opzij en ging met de stofzuiger in de weer. Maar toen moest ik ook onder die laarzen. En onder dat andere paar sneakers. Al gauw haalde ik alle schoenen weg die vóór de schoenenkast stonden. Inderdaad, omdat de schoenenkast zelf te vol was. Misschien moest ik daar ook eens een blik in werpen?

Luttele minuten later was de chaos compleet. Het kastje zelf was dan wel leeg, de vloer van de gang was bezaaid met schoenen in alle kleuren, soorten en maten. Op de kast lag een uitgebreide collectie handschoenen, mutsen, lampjes, padelballen (ik speel al jaren niet meer) en een verdwaald mondkapje (de coronaperiode is toch al even voorbij?).

Ik zuchtte, vroeg me af waar te beginnen en riep dus de dochters er maar bij. Zij hebben me inmiddels wel duidelijk gemaakt dat dit echt hun probleem niet is. Ze hebben elk slechts twee paar schoenen in gebruik, de rest is voor de zomer, te klein of kapot. Hetzelfde geldt voor de handschoenen, hoewel ze daarvan elk maar één paar nodig hebben. Aan mij dus de schone taak orde te scheppen.

Ik houd ervan als iets opgeruimd ís, maar zelf de chaos te lijf gaan vind ik lastig. Om het echte werk uit te stellen, en omdat het ook wel zo netjes is, stofzuig ik eerst de binnenkant van de kast. Vervolgens leg ik de kapotte en te kleine schoenen apart, die kunnen weg. Daarna loop ik vast.

Ik heb te veel, veel te veel. En het ergste is: ik draag mijn schoenen ook nog allemaal, dus weggooien is geen optie. De schuur dan maar? Het is februari, de kans dat ik de komende tijd sandalen draag, is niet erg groot. Het scheelt alvast drie paar. Stapelen blijkt ook te kunnen, daar zijn slippers en pantoffels heel geschikt voor. Een beetje proppen mag ook best.

Langzaamaan vul ik de drie planken. Dat er schoenen overblijven, is al lang duidelijk. Gelukkig ben ik gewend aan enige puinhoop rondom de kast. Nu zal ik de laarsjes, sneakers en hardloopschoenen die we echt veel dragen er netjes omheen zetten. Netjes, voor zolang het duurt. Voor één middag is mijn probleem in ieder geval opgelost.