Als ik uit de auto stap, hoor ik gekwetter en gefluit. Dat geeft me weer een sprankje hoop: ik besluit tijdens mijn wandeling niet naar muziek, maar naar vogels te luisteren. Ik had vanmiddag een afspraak in een dorp verderop. Halverwege ligt een bos, dus nam ik mijn wandelschoenen mee voor op de terugweg, want ik geloof ik echt dat beweging, frisse lucht en bij voorkeur wat zon goed voor me zijn.

Hoewel ik meer zin heb om op de bank te liggen dan om erop uit te gaan, steek ik mijn voeten toch in de schoenen – alles voor de goede zaak. Semi-opgewekt ga ik op pad. Als ik de route volg die hier is uitgezet en daar nog een stukje aan vastplak, ben ik ongeveer een uur onderweg, zo schat ik in. Dat wordt mijn doel.

Bij het paadje waar ik in moet, hangt echter een gelamineerd vel papier. ‘Wegens werkzaamheden is de gele route tijdelijk buitengebruik,’ staat er. En: ‘Excuus voor het ongemak.’ De spelfout kan ik nog aan, maar mijn hersens vallen over ‘de gele route’. Hebben de routes hier een kleur? Ik weet dat mijn route een naam heeft: ‘Bronnen voor nieuwe natuur’. Het is zowel een bijzondere als een bijzonder lelijke naam, als je het mij vraagt. Maar welke kleur die route heeft? Ik zou het niet weten.

Voor de zekerheid loop ik de brief maar voorbij. Dan bedenk ik me wat mijn lief vaak zegt: ‘Gewoon doorgaan, omkeren kan altijd nog.’ Had ik het pad toch in moeten slaan? Ik kan het alsnog proberen, maar dan moet ik eerst terug lopen. Dat wil ik niet, ik wil vooruit. Met een hoofd vol twijfels vervolg ik mijn weg, maar soepel gaat het niet.

Dan zie ik een routebordje, het is inderdaad geel. Het ziet er verwarrend uit, want de afgebeelde figuur loopt naar rechts, terwijl de pijl naar links wijst. Ik snap het principe heus wel, maar mijn hoofd trekt dit even niet. Toch volg ik de pijl en sla ik linksaf.

Met de gele route blijkt niks mis. Hier en daar is het misschien wat zanderig, verder kan ik gewoon doorlopen. Ook het stukje ná de route lijkt goed te gaan. Het bos is minder groen dat ik had verwacht, maar dat zal wel een vergissing van mijn gedachten zijn. Dat de zon vandaag schijnt, betekent natuurlijk niet dat het ook meteen zomer ís.

Mijn humeur lijkt zowaar een beetje op te klaren, tot ik ineens op de singletrack van de ATB-route loop. Dit is de bedoeling niet! Vlug kijk ik om me heen, maar ik zie gelukkig geen fietsers. Dat neemt niet weg dat ik me ongelooflijk ongemakkelijk voel, want ik weet hoe vervelend het voor hen is om wandelaars op de route tegen te komen.

Zodra het kan sla ik af. Daarna neem ik de kortste weg terug naar de auto. In plaats van voldaan en moe ben ik opgefokt en geïrriteerd van alle onduidelijkheid onderweg. Mijn dagelijkse beweging en frisse lucht heb ik gehad. De vraag of ze vandaag echt goed voor me waren, laat ik nog maar even onbeantwoord.