Toen we van elkaar hoorden dat we motorrijlessen volgden, waren we er gauw over uit: wij zouden samen gaan rijden! Dat er nog examens moesten worden afgelegd en motoren moesten worden gekocht, deed even niet ter zake, de afspraak stond. Nou ja, in potlood dan, want plannen bleek nog best een ding, maar vandaag is het dan eindelijk zover.

Ik zwaai enthousiast vanuit de keuken als mijn vriendin aan komt rijden. Vlug loop ik naar buiten en na een knuffel bekijken we elkaars motoren. Dat we er zin in hebben is duidelijk, we stralen al voor we vertrokken zijn.

Omdat we allebei geen idee hebben waar we naar toe willen, kiezen we een route uit mijn TomTom. Dat betekent ook dat ik voorop moet rijden. Een gek idee; meestal rijd ik alleen of in het kielzog van mijn lief. Gelukkig went het gauw om iemand in de spiegels te zien rijden. Sterker nog: het is hartstikke leuk!

Oké, in het begin is het even aftasten. Hoe snel gaan we, hoe hard trekken we op, hoe ver van tevoren moet ik richting aangeven? We blijken elkaar gelukkig goed aan te voelen. Wanneer we even later naast elkaar voor een verkeerslicht staan, grijnzen we allebei van oor tot oor.

‘Zag je niet dat ik seinde?’ vraagt ze als we verderop even langs de kant van de weg staan. ‘Er zat politie achter me! Daarom bleef ik ook zo keurig zestig rijden – en jij maar lekker toeren!’ Hoe veel ik ook in mijn spiegels keek, en dat is vandaag echt veel, de lichtsignalen heb ik niet gezien. De politie evenmin. Ja, pas toen we afsloegen.

Na fijne kilometers tussen weilanden met lammetjes en koeien en door bos met ontluikend groen parkeren we onze motoren. Tijd voor koffie. En voor foto’s, want deze memorabele dag moet natuurlijk vastgelegd worden. Onze machines staan te glanzen in de voorjaarszon terwijl op de achtergrond jeu de boules wordt gespeeld – alles werkt mee om ons een vakantiegevoel te bezorgen.

Langs het Apeldoorns Kanaal rijden we verder. Wanneer de IJssel in zicht komt, laat ik mijn vriendin voorop gaan, zonder TomTom komen we ook wel thuis. Het voelt vertrouwd om iemand voor me te hebben rijden, al zijn de donkerbruine haren die onder haar helm vandaan wapperen anders dan ik gewend ben.

Terug in onze woonplaats stuurt ze haar motor naar een parkeerplaats. Ik zet de mijne ernaast en gelijktijdig openen we ons vizier. Stralende ogen kijken me aan, allebei hebben we genoten van de rit. We nemen afscheid met een boks en een bijzonder goed voornemen: wij gaan vaker samen op pad.