Geconcentreerd stuur ik mijn motor door de haarspeldbochten de heuvel op. Bij elk recht stuk kijk ik opzij om te genieten van het prachtige uitzicht. Weilanden, bossen en dorpjes zo ver je maar kunt kijken – en geloof me, dat is vér.

Mijn lief en ik zijn samen op pad in Sauerland. Ik heb geprotesteerd toen hij een paar weken geleden een hotel boekte. Ik wist helemaal niet of ik er mentaal goed bij zou zitten, argumenteerde ik, en dus ook niet of ik het aan zou kunnen om op de motor weg te gaan. Bovendien, al zei ik het niet hardop, wist ik helemaal niet of ik wel durfde.

Natuurlijk gingen we. Nu rijden we door een schitterend landschap en krijg ik de praktische tip avontuurlijk te kijken: achter elke bocht en elke heuvel ligt een nieuwe verrassing. Maar omdat ik niet weet hoe die verrassing eruit ziet, of het een nieuwe scherpe bocht is, slecht wegdek of een tegenligger, voel ik steeds weer spanning. Toch is er maar één manier om daar vanaf te komen: gáán.

En dus rijden we samen door de Duitse heuvels. We golven tussen de bomen en de huizen door en mijn plezier neemt met elke kilometer toe. Mijn zelfvertrouwen groeit evenredig, want ik merk dat ik na verloop van tijd echt beter ga rijden.

Tijdens pauzes bestellen we koffie, broodjes en gebak, daarna stappen we weer op voor nieuwe kronkelige kilometers. Ik heb het zelfs zo naar mijn zin dat we bij een benzinestation pauzeren en op onze telefoons op zoek gaan naar een hotel voor nog een nacht.

Mijn lief, die al bijna heel Europa vanaf de motor gezien heeft, stemt zijn tempo gelukkig af op het mijne. Meestal rijdt hij voorop, maar hij laat mij ook geregeld voor gaan. Het is even wennen om niemand te kunnen volgen, om de route zelf van de TomTom af te lezen, maar het geeft ook een gevoel van vrijheid. Daarnaast is het heel fijn om hem in mijn spiegels te zien.

Bij een van de laatste stops op de terugweg, nadat we door een flinke bui zijn gereden, komt hij de winkel uit met twee flesjes gifgroene Duitse pepermuntlikeur. ‘Voor als we weer thuis zijn,’ legt hij uit. ‘Die kunnen we mooi gelijktijdig opdrinken om terug te denken aan ons uitje.’ Glimlachend stop ik een van de flesjes in mijn topkoffer. Ik heb geen idee of de likeur zal smaken, maar dat het me gaat lukken met een goed gevoel op deze dagen terug te kijken, weet ik nu al zeker.