‘Officially I can arrest you now,’ zegt de politieman die ons staande heeft gehouden. Onze vriend kijkt hem vanuit de auto laconiek aan. ‘I know,’ antwoordt hij. ‘U kunt ook mijn rijbewijs innemen. Maar ik weet dat u dat niet zult doen. Ú zeker niet.’

Vooral ’s avonds en ’s nachts, maar ook overdag houdt de politie controles die worden aangekondigd door hekken die midden op de weg geplaatst zijn. Meestal kijken de agenten vluchtig de auto in en laten ze ons doorrijden, maar nu worden we erop gewezen dat we iets doen dat tegen de wet is. Met vier volwassenen zitten we namelijk in de grote Toyota, maar de jongens zitten achterop, op de rand van de laadbak. En dat mag dus niet.

Toch krijgt onze vriend gelijk: hij mag zijn rijbewijs houden en wordt niet gearresteerd. Na een kort, maar vrolijk gesprek mogen we verder rijden richting de kust.

Waarom die controles er eigenlijk zijn, wil ik weten. ‘Oh, gewoon,’ is het antwoord. ‘Om geld in te zamelen.’ Voor de zoveelste keer wordt me duidelijk dat dingen hier in Ghana anders gaan dan thuis.

Na een paar fantastische uren aan zee – we trotseren de golven en laten het eten en drinken ons goed smaken – stappen we weer in de auto. Nu zitten de mannen voorin en proppen wij ons met zijn vieren op de achterbank. Het is inmiddels te donker, te gevaarlijk en te verboden om de jongens achter op de bak mee te nemen.

Het aantal controlepunten is flink toegenomen. Geregeld schijnt er een zaklamp door de auto. ‘Hello boss,’ groet onze vriend wanneer hem gevraagd wordt het raampje te openen. ‘Voor hoeveel personen is deze auto?’ vraagt de agente. ‘Voor vijf,’ antwoordt hij, ‘but the boys are counting half.’ Ondanks zijn creatieve rekensom vraagt de agente hem om papieren. Die geeft hij, terwijl hij uitstapt voor de rest van het gesprek.

Na korte tijd komt hij weer terug in de auto. Daar pakt hij een rolletje cedi’s en neemt er een biljet uit, dat hij de agente toestopt. ‘Hoeveel heb je gegeven?’ vraagt mijn lief even later. ‘Twintig cedi’s.’ ‘En wat was het eerste verzoek?’ ‘Niets,’ antwoordt onze vriend met een scheve grijns terwijl hij verder rijdt. ‘Just give it “from the heart”.’