Ik zit er relaxed bij: op het tafeltje voor me een kop koffie en een roze koek, op schoot het nieuwste boek van Paulien Cornelisse en in mijn linkerarm een dikke naald waar bloed doorheen stroomt. Je moet er immers wel iets voor over hebben om zo in de watten gelegd te worden; in mijn geval 650 milliliter plasma.

Het is rustig bij de bloedbank. Links van me zit een student van de Agrarische Hogeschool te lezen, rechts zit een orthopedisch podoloog met een dikke pil. Haar boek is gesloten, want ze is nog in gesprek met de medewerkster die haar zal aanprikken. Mij lukt het niet me te concentreren op de korte stukjes van Cornelisse, mijn aandacht gaat naar de vrouwen naast me.

Enthousiast vertelt de podoloog over haar werk, nog enthousiaster over haar vrije dag. ‘Het is zo fijn om op dinsdag vrij te zijn,’ vertrouwt ze de medewerkster toe. ‘Niemand heeft dan vrij, dus niemand heeft verwachtingen van je en je hoeft helemaal niets.’

In gedachten controleer ik de uitspraak. Op alle scholen waar ik lesgegeven heb, was de dinsdag de vergaderdag, en dus ook de verplichte werkdag. Ander werk heb ik nooit gedaan, maar als ik denk aan mijn lief, mijn vrienden en kennissen kom ik erachter dat zij allemaal op dinsdag werken. Sommigen zijn vrij op maandag of donderdag. Ook op woensdagmiddag hebben veel mensen vrij, vooral als ze kinderen hebben, en op vrijdagmiddag eveneens, maar niet op dinsdag. De vrouw naast me kon wel eens gelijk hebben.

Moeilijker vind ik het om mee te gaan in het tweede deel van haar uitspraak: ‘Niemand heeft verwachtingen van je en je hoeft helemaal niets.’ Zij geniet daar kennelijk van, mij geeft het kriebels. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat ik niet alleen op dinsdag, maar op alle dagen van de week vrij ben. Nou ja… ‘vrij’… Ziek thuis zitten voelt toch niet hetzelfde als vrij zijn.

Waar zij geniet van haar vrijheid, vlieg ik vaak tegen de muren op. Ik zou juist zo graag meedoen, sociale contacten hebben en mezelf nuttig maken dat het geregeld gefrustreerde huilbuien oplevert. Hoe mooi zou het zijn als mensen verwachtingen van me hadden en dat ik ze gewoon waar kon maken? De wil is er, die is nooit weggeweest, maar het ontbreekt me simpelweg aan mentale en fysieke energie.

Wie weet is dat wel wat ons vandaag allebei naar de bloedbank brengt: geen verplichting, wel een moment van rust, tijd voor een praatje en uitstekende verzorging. En ondertussen doen we nog wat nuttigs ook. Als dat geen win-winsituatie is, weet ik het ook niet meer.

Intussen is de vrouw naast me aangeprikt en heeft ze haar boek opengeslagen. Met een voldaan gevoel buig ik me ook weer over het mijne. Misschien moest ik de dinsdag er maar in houden als donordag.