‘Goedemorgen luisteraars, fijn dat u weer heeft afgestemd op ons programma!’ Bij het horen van deze aankondiging verschijnt een glimlach op mijn lippen. Hij doet denken aan kopjes thee op schoteltjes, een kaakje op de rand en vingers die de dikke knop van de radio net zolang draaien tot boven het geruis de stem van de presentator klinkt.

Het is lang geleden dat ik een radiouitzending heb gehoord met zo’n duidelijk begin en waarin de luisteraar zo expliciet wordt aangesproken. Het heeft iets fijn-gemoedelijks. Ik verschuif nog eens op mijn stoel en hoop dat mijn bijdrage aan dit programma die luisteraars zal aanspreken.

Of er veel luisteraars zijn, weet ik niet. Eerlijk gezegd ken ik niemand die naar de lokale radio luistert, behalve vandaag dan, want ik heb verschillende mensen laten weten dat ik te gast zal zijn. De presentatoren blijken evenmin te weten hoe groot hun bereik is, ‘maar we krijgen vrijwel altijd leuke reacties.’ Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste, dus daar gaan we voor.

Eerst blikken de presentatoren terug op de gemeenteraadsverkiezingen en het actuele nieuws, daarna verschuift de aandacht naar mij. Als nieuwe stadsdichter ben ik uitgenodigd om over de benoeming en mijn plannen te vertellen. Ik heb er zin in.

Het gesprek verloopt ongedwongen. Eén van de presentatoren heeft het gedicht meegenomen dat ik schreef voorafgaand aan de verkiezingen. Hij draagt het zelf voor. Even voelt het vreemd om iemand mijn tekst te horen voorlezen, maar wanneer hij precies de accenten legt waar ik ze had bedacht, slaat dat gevoel om in trots; kennelijk klopt het precies.

Op het blaadje dat voor me ligt heb ik ‘rust’ geschreven, om mezelf eraan te herinneren niet te snel te praten. Af en toe werp ik er een blik op. Ik hoop dat ik, ondanks mijn enthousiasme, goed te volgen ben. Die gedachte duurt echter maar even, ik vind het vooral leuk. De kleinschaligheid spreekt me aan. Wij met zijn drieën achter de microfoons, de technicus aan de andere kant van het glas achter de knoppen en de luchtige sfeer van het gesprek.

Wanneer het stadsdichterdeel erop zit, gaan de presentatoren verder met het bespreken van de nieuwsberichten uit de lokale krant. Af en toe knik of hum ik wat, maar ik zit vooral stilletjes te genieten. Ik wist niet dat radiointerviews onderdeel waren van het stadsdichterschap, maar ik vind het een plezierige bijkomstigheid.

Meer mensen met mij, lees ik achteraf in de appjes die ik krijg. Wanneer ik weer thuis ben, kijk ik uit naar meer complimenten, dus vraag ik aan de meiden wat ze van de uitzending vonden. ‘Moah, eigenlijk een beetje saai,’ antwoorden ze eerlijk. Binnen een paar seconden sta ik weer met beide benen op de grond. Tja. Hoe persoonlijk je ze ook aanspreekt, het zal wel onmogelijk zijn om álle luisteraars te boeien.