Voor me liggen tientallen strookjes met woorden en woordgroepjes. Ze zijn zo mooi en bieden zo veel mogelijkheden, dat ik ze allemaal wel wil gebruiken. Ik lees begrippen als ‘dag en nacht’, ‘een goede vriend’ en ‘vrijheid’, maar ook termen met potentie als ‘dit soort mannen’, ‘het bittere van weggaan’ en de complete zin ‘het enige waar ik bang voor ben is oud te worden’. Vol overgave kies ik de meest interessante eruit en begin te puzzelen.

Gisteravond las ik de oproep voor de workshop collagegedichten maken, nu zit ik er middenin. Met zijn zessen zitten we aan een tafel waarop een verzameling uitgeknipte woorden ligt. We mogen ze gebruiken, allemaal, om er vrolijke, diepzinnige, bedachtzame of anderszins mooie gedichten van te maken. Heerlijk is het.

‘Denk vooral niet te veel na,’ luidde de instructie van de workshopleider, die zichzelf woordjessnijder en gedichtenplakker noemt, ‘maar laat je leiden door wat je tegenkomt. Plak de woorden niet te snel op, maar blijf schuiven tot je echt tevreden bent.’ Ik vertrouw hem op zijn woord, want ik ken zijn werk en bewonder de gedichten die hij heeft geknipt en geplakt. En dus blijf ik zoeken, vinden en combineren. Welke woorden passen bij elkaar? Welke sluiten goed aan? Welke vormen een mooie zin?

We zijn geconcentreerd aan het werk. Af en toe leest iemand een stukje voor, een fragment van een gedicht-in-wording. We luisteren en knikken vervolgens geestdriftig. Ja, dat gaat goed! Dan buigen we ons weer over onze eigen woorden. In welke volgorde komen ze het beste tot hun recht?

Al gauw merk ik dat ik met twee gedichten tegelijk bezig ben. Links liggen snippers met begrippen die bij elkaar horen, rechts liggen woorden die een heel ander verhaal vertellen. Daartussenin nog veel meer strookjes die ik graag wil gebruiken. ‘Een fleurig papieren’ laat me raden naar het zelfstandig naamwoord dat erop zal volgen. ‘Verschrikkelijke geheimen’ roept vragen op. ‘Daarentegen’, ‘oppervlakkigheid’ en ‘schuchter’ zijn van zichzelf al mooi. Kan ik die begrippen niet ergens kwijt?

Het is zo fijn even nergens aan te denken, maar gewoon bezig te zijn en de woorden hun werk te laten doen. Het is rustgevend om ze te proeven, heen en weer te schuiven en uiteindelijk te laten landen. Ik krijg steeds meer begrip voor de passie van de workshopleider.

Veel te snel vertelt hij dat de tijd er bijna op zit, dat we de gedichten nu echt af moeten ronden. De anderen aan mijn tafel zijn al een poosje met plakband in de weer, ik vind het moeilijk mijn werk definitief te maken en aan het achtergrondpapier toe te vertrouwen. Wat als de volgorde toch niet klopt? Als de woorden net niet lekker klinken? Als…?

Ik duw mijn onzekerheid opzij en focus me op de stukjes die het fijnste voelen. Natuurlijk zijn ze goed genoeg. Met een glimlach leg ik zorgvuldig plakband over de gekozen zinnen. Als een echte woordjesplakker kijk ik even later naar het resultaat. Het voelt goed.