Een wit busje stopt naast onze tent, het zou zo van een installatiebedrijf kunnen zijn. Er stapt een frisse jongeman uit met een groen shirt aan. Op zijn borst prijkt het logo van de camping. ‘Zo,’ begroet ik hem, ‘je pakt het wel heel serieus aan!’

Vanmiddag zijn we hier aangekomen. De meiden reageerden verrukt toen ze het driedubbele stapelbed zagen dat in ons tijdelijke verblijf staat. ‘Zullen we elke nacht op een andere verdieping slapen?’ stelden ze enthousiast voor. ‘En wie mag er dan elke avond het beddengoed verwisselen?’ wilde ik weten. ‘Eh… jij?’

De middag begon goed. Terwijl ik de tent inrichtte, gingen de meiden op pad om de camping te verkennen. Ik hoopte dat ze lang weg zouden blijven, want dat zou betekenen dat ze het naar hun zin hadden.

Helaas, al vrij gauw waren ze weer bij me terug. ‘Deze week is nu al zonde van je geld, mam,’ verkondigde mijn oudste dochter, ‘want het is hier hartstikke saai.’

Ik probeerde niet te reageren of tegen haar in te gaan, hoewel dat moeite kostte. Ik heb deze camping juist uitgezocht vanwege het zwembad, de speeltuintjes, de dierenweide en het animatieprogramma. Kom me niet vertellen dat het sáái is. Maar vooruit, ze moest vast landen, wennen en acclimatiseren. Ik zou haar de tijd geven.

Ondertussen begon ik aan het avondeten. Het plan was vroeg aan tafel te gaan, zodat we vanavond nog even het dorp in kunnen. Met het schaamrood op de kaken had ik vanmorgen de aardappels achter in de auto gegooid – hoe Nederlands kun je zijn?? In de keuken stond ik klaar om ze te schillen en te bakken.

Ik liep echter vast toen ik het fornuis aan wilde steken. Dat ging namelijk niet. Ik drukte op de knop, draaide hem om en hield een lucifer bij de pit, net als vroeger, toen ik thuis nog niet op inductie kookte, maar er gebeurde niets. Het vlammetje van de lucifer doofde voor het overgeslagen was op het fornuis en ik had geen idee hoe dat kwam.

Ik controleerde de ketel en de gasleiding. Het kraantje leek open te staan en ook het warme water stroomde zoals dat hoorde. Waarom kreeg ik het fornuis dan niet aan? Toen ik drie keer alles langsgelopen had, deed ik een noodgreep: ik belde de receptie.

En nu staat er dus een vrolijke jongeman in mijn tent die het probleem voor mij komt oplossen. Ik ben benieuwd wat ervoor nodig zal zijn het fornuis aan te krijgen. Het blijkt verrassend weinig; een aansteker is genoeg. De jongen drukt de knop in, draait hem om, houdt hem vast en het vuur springt over.

Ik voel me een enorme sufferd. Is deze jongen nou echt met zijn bus op me afgestuurd om me uit te leggen dat ik de knop ingedrukt moet houden? Stuntelig bedank ik hem voor zijn hulp, dan ga ik de keuken weer in. Het begin van onze vakantie is misschien niet heel soepel, de rest van de week gaan we vlammen.