Hoewel de herfstvakantie nog moet beginnen, lopen mijn dagen nu al door elkaar. En als het mijn dagen niet zijn, dan ben ik het zelf wel. Zo vertelde ik mijn vriend afgelopen maandag enthousiast over mijn plannen voor ‘morgen’. Ik doelde op de woensdag. Dat daarvoor nog een dinsdag kwam, had ik helemaal niet door.

Misschien komt het door de toetsweek die we op school hebben in de week voorafgaand aan de herfstvakantie. De gebruikelijke structuur van de lesdagen is vervangen door surveillances en nakijkwerk, die bieden toch minder houvast. En dat is jammer.

Want vanmiddag kwam er een appje binnen over de vrijdagmiddagborrel op mijn werk. Leuk, dacht ik nog. De meiden zijn vanmiddag bij hun vader, dus kan ik wel even langswaaien. Pas later realiseerde ik me dat het vandaag donderdag is. Míjn werkweek zit er dan wel op, voor veel collega’s is er nog helemaal geen reden om te borrelen.

Ik begon mijn weekend met een wandeling. Ik dronk thee bij een vriend, keek jurkjes in de stad en ging via de supermarkt naar huis. Daar maakte ik mijn pas gekochte lamachuns warm en trok er een alcoholvrij biertje bij open. Om mijn moment van vreugde te delen, maakte ik er een foto van en stuurde die naar mijn vriend.

‘Ik wilde het mijn vrijdagmiddagborrel noemen, maar bedacht me net op tijd dat het donderdag is,’ appte ik erbij. Wéér was ik met de dagen in de war. Gelukkig bleek mijn lief de oplossing te hebben voor alles. ‘Het is vrijdag,’ appte hij terug. ‘En morgen nog een keer.’