Uitgeput liggen de meiden op de bank. Ze hebben nog net genoeg energie om een Donald Duck vast te houden, meer zit er niet in. Het is dan ook een intensieve dag geweest: ze hebben meegedaan aan hun eerste gymnastiekwedstrijd!

Om kwart over negen stond de jongste al klaar in de kleedkamer. Zwart-geel gympakje aan, de haren strak ingevlochten. Ze vond het spannend, maar wel leuk-spannend. De wedstrijden werden in groepen gehouden en als kleinste van haar team moest zij voorop lopen en de juryleden groeten. Bovendien moest ze alle oefeningen als eerste doen. Zou ze de juiste volgorde kunnen onthouden?

Vanaf de tribune, omringd door vele andere trotse supporters, keken haar vader, zus en ik toe. Ons meisje liep stralend door de zaal en turnde zo goed ze kon. Radslagen, halve draaien, streksprongen, handstanden, … Alles wat ze de laatste weken had geoefend kwam voorbij. Haar blik was serieus en geconcentreerd, maar er speelde wel een voorzichtige glimlach om haar lippen, zeker wanneer ze onze kant uit keek.

’s Middags was onze oudste dochter aan de beurt. Hoewel ze niet voor haar teamgenoten uit hoefde te gaan, voelde zij de spanning ook. ‘Het ophurken gaat niet altijd goed, mam!’ zei ze nog. ‘En ik vind de koprol op de kast hartstikke eng!’ Toch was van die nervositeit niets terug te zien toen ze lachend met haar groep de zaal in liep.

Haar vader, zusje en ik hadden onze plaatsen op de tribune weer ingenomen. Voorzichtig zwaaide ons meisje, daarna begon ze aan haar oefeningen. Tot mijn – en haar – verrassing lukte het haar zelfs met losse handen op de kast te springen. Ook de koprol die ze zo spannend vond, ging goed. Hoe verder de wedstrijd vorderde, hoe meer plezier er van haar gezicht spatte.

De meiden kregen wel een medaille, maar hun teams werden niet op het podium geroepen. De jongste was daar teleurgesteld over, ze had ook zo graag een prijs gewild. De oudste was juist trots: ‘Wij hadden bíjna een beker!’ glunderde ze.

Nu is hun energie op. Ik zet twee glazen ranja en wat lekkers op het tafeltje bij de bank. De meiden kijken even op van hun Duckies. ‘Mogen we hier de rest van de dag blijven liggen?’ vragen hun vermoeide blikken. Ik geef ze een knuffel en schuif de stapel tijdschriften nog wat dichterbij. Natuurlijk.