Als ik net lekker op de bank zit te lezen hoor ik de cavia’s, die in een bak achter de bank staan, hooi eten. Het typische geluid van hun malende kaakjes dringt zich steeds zachtjes aan me op. Af en toe draai ik me om om te kijken. Soms zie ik één van de dieren gedroogd gras uit de ruif halen. Meestal zitten ze verstopt onder hun afdakje. Dat verbaast me. Cavia’s zijn toch geen herkauwers?

In mijn huis klinkt vrijwel altijd muziek. Of de radio staat aan, of ik luister naar mijn favoriete nummers via Spotify. Maar nu lees ik en is het stil. Nou ja, bijna dan. Mijn gedachten worden geregeld getrokken door het gekauw van Tavia en Vlek. Hoe kan het dan dat ik ze niet zíe eten?

Verstoord leg ik mijn boek opzij, ik wil eerst het hooimysterie oplossen. Ik hang over de rand van de bank en kijk gebiologeerd naar de caviabak. Daar gebeurt bijzonder weinig. Vreemd, want dit is niet de eerste avond waarop ik de beesten wel hoor kauwen, maar er toch niets van kan zien. Wat is er aan de hand?

Dan valt me op dat het geluid niet van beneden komt, maar van boven. Ik draai me weer om en kijk naar de muur, waaraan sinds kort een nieuwe klok hangt. Het getik van de oude is gelukkig verleden tijd, maar ik merk nu pas dat de nieuwe óók geluid maakt. De seconden tikken niet meer weg, ze glijden vloeiend voorbij. En terwijl de wijzer langzaam over de plaat beweegt, klinkt hij als een kauwende cavia.

Nu twijfel ik. Het geluid van hooi-etende huisdieren kan ik best waarderen. Een beetje leven in huis is gezellig, zeker wanneer de meiden er niet zijn. Maar of ik ook blij ben met een hooi-etende klók? Mag hij blijven hangen? Zal ik toch de oude weer van zolder halen? Ik kom er nog niet uit. En daarom geef ik de cavia’s eerst wat nieuws om op te kauwen. Wortel in plaats van hooi – tijd voor een ander geluid.