Mijn lief is de liefste. Nu zullen meer mensen dat van hun vriend zeggen, maar ik heb gelijk. Bovendien is hij supergoed voor mijn zelfvertrouwen, al moet ik daar zelf nog een beetje aan wennen.

Vanmorgen vroeg hij wat mijn plannen waren voor mijn vrije dag. Toen die er nog niet bleken te zijn, appte hij: ‘Als je het leuk vindt, zou je een rondje op mijn motor kunnen rijden. In dat geval hoor ik het wel.’

Alarmbellen begonnen te rinkelen en de spanning was meteen voelbaar in mijn maag. Mijn eerste reactie was dan ook uitwegen te verzinnen, redenen om niet te gaan. Anderzijds: van bang zijn wordt een mens ook niet beter.

Enige tijd geleden liet mijn vriend al een verlaagd zadel maken, zodat ik ook op zijn motor op pad zou kunnen. Superlief natuurlijk, maar de machine wordt er niet kleiner door. En ondanks dat hij me al meerdere keren heeft laten zien hoe alles werkt, zit de angstige kriebel nog steeds in mijn lijf. Als hij aanbiedt een route voor me in de navi te zetten en de eerste kilometers in de auto achter me aan te rijden, ga ik overstag. Het moet er toch een keer van komen.

Mijn lief regelt alles voor me, van de juiste bandenspanning tot een schone ruit. Dan spreekt hij me nog één keer bemoedigend toe: ‘Je kunt het, dus zet hem op. Veel plezier!’

Natuurlijk moet ik de eerste meters wennen. Koppeling op laten komen, gas geven, remmen… Ik moet alles even uitproberen. Maar belangrijker: zelfs die eerste meters zijn al leuk! Een grote glimlach breekt door. Voorlopig zal die niet meer verdwijnen.

De navi leidt me door weilanden met pony’s en ganzen en langs water met wuivende rietkragen. In de spiegels zie ik mijn eigen auto, met daarin mijn lief. Het is leuk dat hij een stukje meerijdt, maar niet eens echt nodig. Mijn zelfvertrouwen groeit met de kilometer, mijn geluksgevoel eveneens.

Waar ik rechts ga, gaat hij links. Ik zwaai en rijd verder. Ik kom door een klein dorpje. We zijn hier al eens samen geweest, ik bij hem achterop, maar het voelt bijzonder om hier nu zélf te zijn. Het is overigens fijn dat ik geen route hoef te kiezen, ik ben hier helemaal niet bekend, maar het is wel jammer te zien dat het aantal kilometers van mijn rit zo snel afloopt. Ik zou natuurlijk de andere kant op kunnen gaan, verder kunnen rijden, maar mijn verstand zegt dat ik dat niet moet doen. Het is beter thuis te komen zonder overprikkeld te zijn.

En dus geniet ik extra van het laatste halfuur onderweg. Intens tevreden parkeer ik daarna de motor voor huis. De eerdere spanning is volledig omgezet in vertrouwen en plezier. Wat heb ik heerlijk gereden! Stralend kruip ik in de armen van mijn lief. Hij is net zo trots als ik.