Tegenover mijn favoriete koffietentje zit een kapsalon. Ik kijk ernaar terwijl ik van mijn cappuccino nip en bedenk me dat mijn haar ook nodig weer geknipt moet worden. Zuchtend zoek ik de website van mijn eigen kapper (mag je een kapperszaak ‘eigen’ noemen als je er maar twee keer per jaar komt?). Ik heb geen zin, maar als ik nu tot actie over ga, ben ik er wel voor een halfjaar vanaf.

Een halfuur later stap ik de salon binnen, waar ik begroet word met een glimlach en een kop koffie. Het is rustig, er zijn slechts een paar andere klanten. Ik neem plaats in een stoel en krijg een mantel omgeknoopt. Achter mij zit een vrouw met folies in haar haar onder een droogkap, het gesprek gaat over highlights en de zon ‘die ook haar werk nog gaat doen’.

De conversatie met mijn kapster beperkt zich tot wat algemeenheden over het weer en de puntjes die geknipt moeten worden. Ik vind het wel goed zo. Een andere vrouw vertelt over haar kinderen, die niet wéér naar het bos wilden. Dat komt me bekend voor. Ondertussen komt er een jongen binnen die zijn kapsel graag wil opfrissen, de achterkant mag wel flink opgeschoren worden. Coolio’s ‘Gangsta’s Paradise’ klinkt uit de speakers terwijl mijn kapster haar handen door mijn haar haalt.

‘Wil je er ook wat olie in?’ vraagt ze dan. ‘En zal ik het föhnen, voor wat meer volume?’ Nee, dank je, denk ik. Ik ga straks toch nog douchen. ‘Ja, graag,’ hoor ik mezelf echter zeggen. Een zoete geur verspreidt zich en warme lucht blaast door mijn haren. ‘Misschien ook een beetje wax?’ stelt de kapster voor.

Nog geen twintig minuten nadat ik de salon binnenstapte, sta ik weer buiten. Mijn haren barsten van het volume. In de spiegel zag het er goed, maar wel een beetje onberbers uit. De plukjes liggen wel érg netjes om mijn gezicht. Als ik er vijf minuten later een foto van wil maken, blijkt de luchtigheid alweer uit mijn haar gewaaid. Ook mooie kapsels zijn kennelijk slechts tijdelijk. Misschien maar goed ook, want dan kan ik straks zonder schuldgevoel onder de douche stappen.