Lachend zwaai ik de mannen uit als ze op hun motoren stappen en wegrijden. Ik loop nog een klein stukje mee, zodat ik ze de hoek om zie gaan. Dan draai ik me om en ga terug naar huis. Nog voor ik bij de deur ben, rollen de eerste tranen over mijn wangen.

We hadden de motortweedaagse bewust vanuit huis gepland, zodat ik de mogelijkheid had eerder af te stappen als het me te veel zou worden. Maar gisteren heb ik zo genoten, dat ik vandaag graag meer wil.

Mijn lief en ik troffen elkaar op een klein halfuur van huis, waarna we samen naar Apeldoorn reden. Daar sloot zijn vriend aan, met wie hij op de motor half Europa al heeft gezien. Met zijn drieën gingen we op pad. We kronkelden wat, aten een broodje zalm in Brummen, lunchten in Arnhem, reden naar Winterswijk en dronken koffie in Holten.

Natuurlijk vond ik het vooraf spannend. Zij hebben jarenlange motorervaring en zijn perfect op elkaar ingespeeld, ik rijd pas net. Zou ik ze bij kunnen houden? Zouden ze mij niet te voorzichtig vinden? Anderzijds: we wisten alledrie waar we aan begonnen, ze zouden echt wel rekening met me houden.

En dus reden we over prachtige dijkjes langs de rivieren. De bossen roken heerlijk na de regen. Dat die viel was jammer, maar het was gelukkig niet veel. Een beetje zon was leuk geweest, toch hadden we het zo ook goed. Meer dan goed zelfs, want ik genoot er enorm van samen onderweg te zijn.

Vandaag lijkt het weer nog beter te worden en de mannen hebben het plan opgevat naar Friesland te gaan, voor een Elfstedentocht op twee wielen. Ik wil met ze mee; motorrijden is heerlijk en Friesland voelt als thuiskomen, maar toch besluit ik hier te blijven. Er zit zo veel vermoeidheid in mijn hoofd en in mijn lijf. Nog zo’n intensieve dag wordt me waarschijnlijk te veel, dan moet ik langer bijkomen dan ik leuk vind.

Maar het is dubbel, want ik wil zo graag. Nu zit ik te snotteren om wat ik vandaag niet heb, in plaats van blij te zijn met mijn rit van gisteren. Het is tijd mijn gedachten aan te passen. Nu gaat het misschien even minder, maar gisteren was prachtig. En morgen wordt vast ook mooi.