Terwijl de rook van de soldeerbout opstijgt, ligt mijn vogellamp rustig op een dekentje te wachten. Op haar rug, buikje omhoog. Als ze pootjes had gehad, had ze die vast in de lucht gestoken. De man die haar opereert, wist gisteren ongetwijfeld niet dat hij vandaag als dierenarts zou optreden.

Toen ik de link naar de blog Operatie vogelvoer op Facebook had gezet, reageerden er al gauw mensen die wilden weten wat voor stekker ik nodig had. Misschien konden zij me helpen? Ik plaatste een foto en mensen tagden elkaar. Deze manier van zoeken was helemaal niet in me op gekomen, maar binnen een paar uur kreeg ik een heuglijk bericht: ‘Geen probleem. We kunnen hem er ook wel voor je aan zetten. PM maar.’

Zojuist ben ik met mijn vogellamp naar het opgegeven adres gereden. ‘Hallo Berber,’ groette een man me toen ik binnenstapte. ‘Oh, ik word verwacht!’ merkte ik op. ‘Jazeker, je staat in de agenda,’ vertelde hij. Daarna wees hij me waar ik moest zijn.

Ik schudde de hand van degene met wie ik via Facebook contact had gehad. Hij heette me welkom en nam me mee naar een groot magazijn. Ik wist dat ik bij een bedrijf was dat zich bezighoudt met audiovisuele apparatuur, maar toch verbaasde ik me over de enorme hoeveelheid kabels, lampen, trussen en alle andere spullen in de metershoge stellingkasten.

Ik haalde mijn vogellamp uit de tas en toonde de stekker. Samen met een collega ging de man op zoek en al vrij snel vonden ze precies de voeding die mijn vogel nodig had. De collega legde het beestje op haar rug en ging aan de slag. Daar ligt ze nu. Vlug maak ik een foto, dan loop ik mee voor een minirondleiding door het magazijn.

Van techniek weet ik maar weinig, dus snap ik niet erg goed waar ik naar kijk, maar alle spullen op de stellingen zien er indrukwekkend uit. De man vertelt me enthousiast hoe materialen die niet meer gebruikt kunnen worden, worden gescheiden voor recycling. Maar het liefst gebruikt hij dingen opnieuw, zo ook de stekker die nu aan mijn lamp wordt gezet.

Wanneer we terugkomen bij de werkbank zit mijn vogel al rechtop. De collega drukt op de schakelaar en warempel, het diertje geeft weer licht. Na elke druk op de knop verandert het licht van kleur, precies zoals het hoort.

Opgetogen kijk ik van de vogel naar de mannen, waarschijnlijk geeft mijn gezicht bijna net zoveel licht als de lamp. ‘Ontzettend fijn!’ zeg ik. ‘Wat krijgen jullie van me?’ ‘Een hand is genoeg,’ antwoordt de man. ‘We hadden toch aangeboden je te helpen?’

Nog geen twintig minuten nadat ik de parkeerplaats opgedraaid ben, sta ik weer buiten. Met een werkende vogellamp en een ontzettend goed humeur. Wat is het toch mooi dat er zulke meedenkende, handige en welwillende mensen zijn.