Het lukt me maar met moeite om de woorden op mijn scherm te lezen. Dat komt niet door het licht of door de grootte van de letters, maar door de hand waarmee ik mijn telefoon vasthoud. Die trilt zo. Mijn stem trilt al net zo erg, af en toe lijkt hij bijna te breken.

Pas een kwartier voor aanvang hakte ik de knoop door en besloot ik te gaan. Ik liet de meiden thuis achter met ranja, koekjes en schermtijd. Zij verzekerden me ervan dat ze zich wel zouden vermaken en ik stapte op de fiets.

Toen ik de kroeg binnenging waar het Literair Café gehouden werd, was het er al erg druk. De lampen brandden boven de tafels waarop kleedjes lagen. Daarop stonden zowel gevulde als lege koffiekopjes en bierglazen. Alle stoelen waren bezet, evenals de krukken aan de bar. Vlug scande ik de gezichten, maar slechts weinige kwamen me bekend voor.

Een kennis kwam naar me toe gelopen. ‘Ha Berber,’ groette hij. ‘Wat leuk dat je er bent. Wil je ook iets voordragen?’ Ik wist wel wat het thema van de avond was – evenwicht – en ik had thuis ook vluchtig tussen mijn blogs gezocht of ik daar iets over geschreven had, maar het leek me te snel gaan om direct actief mee te doen. Liever eerst de kat uit de boom kijken.

Muziek en een voice-over kondigden de start van het Literair Café aan. Het bleek leuk. Niet hoogdravend of pretentieus, maar vriendelijk, vrolijk en toegankelijk. Er werd voorgelezen uit eigen werk en uit dat van anderen. Gedichten, verhalen, columns – de kennis die me had aangesproken speelde er zelfs gitaar bij. Ik nipte van mijn thee en luisterde.

Tijdens de pauze belde ik de meiden om te vragen of alles nog goed ging thuis. Ze leken verbaasd door mijn telefoontje – natuurlijk redden zij zich wel! Terug op mijn staplek aan de bar sprak de presentator van de avond me aan. Hij leek blij dat ik er was. ‘Wil je misschien zelf ook wat laten horen?’ vroeg hij. Ik twijfelde, scrolde nogmaals door mijn blogs en knikte uiteindelijk. Ik had toch niets te verliezen?

Nu sta ik dus achter de microfoon met mijn telefoon in mijn trillende hand. Ik hoor hoe mijn stem versterkt door de kroeg klinkt en vooral: hoe ik ratel. Rustig, spreek ik mezelf toe, langzaam. Ik wil diep ademhalen, maar ik weet niet hoe. Als docent ben ik het gewend om voor groepen te staan en te presenteren, maar dit is zo onverwacht, zo anders, dat ik haast niet weet wat ik met mezelf aan moet.

Na mijn eerste blog klinkt applaus en ik kijk de kroeg in. Ondanks mijn zichtbare onzekerheid knikken verschillende mensen me bemoedigend toe. Dat doet me besluiten een tweede tekst te laten horen, een persoonlijkere. Nog steeds praat ik veel te snel, ik struikel bijna over de woorden. Toch is iedereen weer stil en zijn alle ogen op mij gericht. Na de laatste zin valt er een korte pauze, dan krijg ik applaus.

Pas als ik weer terug loop naar mijn plekje aan de bar lukt het me fatsoenlijk adem te halen. Tijdens de paar meter daarnaartoe krijg ik nog enkele schouderklopjes en complimentjes. Terwijl ik met mijn 0.0-biertje sta bij te komen, neemt de volgende spreker plaats achter de microfoon. Ik kan niet anders dan toegeven dat dit ongelooflijk spannend was. Gelukkig niet alleen dat: het blijkt ook ontzettend leuk om je eigen teksten aan anderen te laten horen. Ik kom hier zeker nog eens terug.