Moet dat nou echt op zondagmorgen? Het voornemen om de keukenramen te wassen kan op genoeg bezwaren rekenen; zó leuk vind ik dat klusje echt niet. Wat de buren ervan vinden, weet ik evenmin. De ramen zijn erg vies, dat heeft de zon de afgelopen dagen genadeloos duidelijk gemaakt, maar zou ik de overburen niet tegen het hoofd stoten als ik er juist nu iets aan doe? Wanneer ze op de fiets stappen om naar de kerk te gaan, zie ik mijn kans schoon.

Ik pak warm water voor een sopje en vraag Google welk schoonmaakmiddel er ook alweer bij moet. Dan ga ik op zoek naar de spons die ik onlangs speciaal hiervoor heb gekocht. Hij ligt niet in het gootsteenkastje of de fietsenberging. In het schuurtje in de tuin misschien? Gefrustreerd open en sluit ik alle deurtjes, maar zonder succes.

Foeterend doorzoek ik de keuken voor de derde keer en ik kijk verrast op als ik de spons dan toch vind. Hoe had ik daar overheen kunnen kijken? Gewapend met sop, spons en doekjes open ik even later de voordeur en stap opgewekt naar buiten. Kom maar op met dat vuil!

Dan zie ik dat niet alleen het glas vies is, maar de kozijnen eveneens. Dáár was ik niet op voorbereid. Ik onderdruk een zucht terwijl ik de spons uit de emmer haal. Meer vuil nu betekent straks ook meer resultaat, houd ik mezelf voor, en daar draait het immers om.

Ik neem de kozijnen af en zeep de ramen in. Ik spoel ze schoon en haal de wisser eroverheen. Streeploos drogen blijkt nog een behoorlijke uitdaging, maar het gaat me best aardig af. Tevreden kijk ik even later door de ruiten. Van déze kant kun je er in ieder geval weer doorheen kijken. Daarna valt mijn blik op de voordeur. Nee hè, daar moet ook nodig een doekje overheen.

Als de voordeur weer blinkt, ga ik naar de keuken. Ik haal alle plantjes, kruiden, broodtrommels, bekers, zeeppompjes en andere dingen uit de vensterbank en pak er een schoon sopje bij. Ik klim op het aanrecht en ga opnieuw fanatiek aan de slag.

Het duurt even, maar dan zijn de ramen wel weer glashelder. Vergenoegd kijk ik naar buiten. ‘Goed gedaan, mam!’ en ‘Prachtig schoon!’ complimenteren de meiden me op verzoek. Dit is een welbestede zondagmorgen. Dan zie ik de buren thuiskomen. Nog geen halfuur later wappert de schone was bij hen in de tuin. Misschien moet ik me de volgende keer ook maar wat minder druk maken over wat anderen van me denken.