Toen ik gisteren wakker werd, zat er een vreemde kriebel in mijn maag. Ik wist precies waar hij vandaan kwam: mijn lief had me voorgesteld na werktijd samen op de motor naar Zuid-Limburg te rijden, een hotel te pakken, een dag lekker te toeren en daarna weer terug te gaan. Ik wilde niets liever dan instemmen, maar ik vond het ook doodeng.

Ik ben het niet gewend lange afstanden te rijden. Met bochten en heuvels heb ik evenmin veel ervaring. En hoewel ik echt wel weet dat Limburg niet het einde van de wereld is, het kan nog vele malen bochtiger en bergachtiger, roept het idee alleen al spanning op.

Ik vertelde mijn lief over de kriebels en hij kwam meteen met een nieuw voorstel: in plaats van met buikpijn te wachten tot zijn werkdag voorbij was, kon ik natuurlijk ook eerder vertrekken. Een mooie route door Duitsland nemen en alvast inchecken in het hotel, hij zou later wel komen.

Dat deed ik, al reden de kriebels de eerste kilometers met me mee. Toch namen onzekerheid en spanning langzamerhand af en genoot ik steeds meer van de rit. Soms moet je dingen gewoon doen. Ook, of misschien wel júist als je ze niet durft.

Vandaag ga ik in dat durven nog een stapje verder. Mijn lief heeft een route voor ons uitgezet waarin we alle ‘bergen’ en haarspeldbochten die Zuid-Limburg rijk is mee zullen pakken. Natuurlijk kriebelt het weer, maar het verlangen naar een mooie motordag is groter dan de angst.

En dus stappen we op en toeren langs de weilanden, door de bossen en over de heuvels. We rijden over kleine weggetjes, langs het Drielandenpunt, door dorpjes met namen die ik meteen weer vergeet en eten vlaai op een terras. ‘Gratis uitzicht’ vermeldt het bord dat bij ons tafeltje staat. Ik geniet er met volle teugen van – wat is het hier toch mooi!

De kriebels steken af en toe nog wel de kop op, vooral op steile stukken of bij scherpe bochten, maar ze vallen in het niet bij de overwinning die ik voel wanneer ik na zo’n bocht mooi uitkom. Als mijn lief, die voor me rijdt, dan ook nog zijn duim opsteekt om te laten weten dat ik het goed doe, word ik nog blijer. Ik kan het best!

In Valkenburg lunchen we en plannen we het vervolg van de route in. Toegegeven: hij plant, ik volg. Eerst maken we nog een slinger door Limburg, daarna rijden we via Duitsland weer richting huis. Mijn buik is inmiddels vrij van kriebels, nu heb ik alleen nog last van mijn schouders. Iets meer ontspanning op de motor zou geen kwaad kunnen. Dat komt later wel. Op dit moment voel ik me vooral intens gelukkig. We zijn er samen heerlijk op uit geweest en ik heb mijn grenzen flink verlegd. Mijn weekend kan niet meer stuk.