Mijn lijf staat stijf van de spanning. Vooral in mijn buik buitelen de onbestemde gevoelens over elkaar heen. Ik probeer ze te temmen, maar eigenlijk heb ik geen idee hoe dat moet. Ik moet hier doorheen. Als het achter de rug is, wordt het vast beter.

Mijn reïntegratie loopt niet zo voorspoedig als gehoopt. In september startte ik nog vol enthousiasme samen met een collega met het lesgeven aan één klas. In de loop van het schooljaar, zo was het idee, zouden er klassen bij komen en zou ik de lessen zelfstandig oppakken. Dat net zo lang tot ik uit mijn burn-out was en terug op mijn eigen aantal uren.

Zo ver kwam het niet. Er kwamen wel twee klassen bij, maar het aanwezig zijn in de lessen, het voorlezen, vragen beantwoorden en ondersteunen was al te veel. Het kostte me zelfs zo veel energie, dat ik opnieuw thuis kwam te zitten.

Een arbeidsdeskundig onderzoek gaf me de duidelijkheid waar ik al bang voor was: terugkeren in het onderwijs is geen optie. Hoe goed ik ook ben als docent en hoe veel plezier ik ook in de omgang met leerlingen heb, het werk zuigt me leeg.

Rationeel gezien begrijp ik dat. Ik heb gegeven wat ik kon, gedaan wat ik kon, meer zit er niet in. Vier burn-outs zijn te veel, het is tijd voor wat anders. Op emotioneel gebied ben ik echter nog lang niet zo ver. Het blijkt ontzettend moeilijk om het werk, dat ik met zo veel liefde en passie heb gedaan, los te laten.

Daarom ga ik vanmiddag en morgen naar school. Om afscheid te nemen. Nog één keer langs de klassen waarin ik heb meegelopen, zodat ik de leerlingen kan bedanken. Zodat ik hen de duidelijkheid kan geven dat ik niet terugkom, ook niet volgend schooljaar, maar vooral ook om het voor mezelf af te sluiten.

En dat valt me zwaar. Natuurlijk is het luxe dat ik doorbetaald krijg terwijl ik ziek thuis zit en dat er een reïntegratiecoach is die me helpt in mijn zoektocht naar iets nieuws, maar dat is puur verstandelijk. De carrièreswitch is niet vrijwillig en dat maakt hem ontzettend lastig.

Hoewel ik ervan overtuigd ben dat het goed is hiervoor terug te gaan naar school, vind ik het enorm spannend. De kans is groot dat ik straks met tranen in mijn ogen voor de klas sta, maar dan heb ik in ieder geval wel afscheid genomen. Dat is ruk, maar nog altijd beter dan in stilte te verdwijnen.