‘Je mag wel iets hoger zeilen.’ ‘Iets hoger zeilen?’ papegaai ik. ‘Ja, hoger aan de wind.’ ‘Oh, dan begrijp ik het,’ merk ik op met een gezicht als een vraagteken. Ik heb geen idee. Ik zit aan het roer van een valk en ik vind het ontzettend ingewikkeld allemaal. Ik moet koers houden, maar ik weet amper welke kant we op willen. Overstag gaan is nog lastiger. Haal je dan het roer naar je toe of duw je het van je af?

We zijn een dag te zeilen met vrienden van mijn lief. Er zijn twee valkjes gehuurd en we zijn met twee anderen aan boord aan één van de bootjes. Zij weten gelukkig wel wat je moet doen om vooruit te komen. Vanuit Elahuizen voeren we vanmorgen over de Fluessen een het Heegemeer op de zuidwester wind naar Langweer, waar we aanmeerden voor de lunch.

Na dagen van prachtig zomerweer is het nu aan de frisse kant. Het is bewolkt en vooral op de meren staan aardige golven, maar het is lekker om van me af te kijken en gezellig om met de anderen te kletsen. Toch bereiden ze me al voor op de terugweg, die behoorlijk wat onstuimiger zal worden.

Of ik ook eens aan het roer wilde? Na enige twijfel – kan ik dat wel? – ging ik overstag en nam ik plaats achter op de boot. Nu ben ik half in paniek. Straks lopen we vast, varen we het riet in of, erger nog, tegen een andere boot! ‘Wat moet ik nu doen?’ vraag ik om de dertig seconden. ‘Weten jullie zeker dat het nog goed gaat?’ Hoewel ik steeds bevestiging krijg, neemt de onzekerheid niet af. Wanneer we een smaller kanaal in varen, sta ik mijn plek dan ook graag af aan de vriendin die wél weet hoe je zeilen moet.

Voor we onder een brug door kunnen, moet de mast naar beneden. Eerst strijken we de zeilen. Ik heb geen idee hoe dat moet, maar volg keurig alle aanwijzingen op. Ik haal touwen los, laat ze vieren en maak ze weer vast. Wat de anderen allemaal doen, kan ik niet volgen, maar uiteindelijk lukt het en varen we rustig onder de brug door. Op naar het terras in Woudsend, waar de bemanning van de andere valk al op ons wacht.

Terug naar de haven moeten we pal tegen de wind in. Nu komen de regenpakken die we hebben meegenomen meer dan van pas. Terwijl we over de Fluessen laveren spoelt het buiswater met behoorlijke golven de boot in. We varen flink schuin en trekken hard aan de touwen om de goede kant op te gaan. Inmiddels weet ik hoe ik die van de fok los moet halen dan wel aan moet trekken als we overstag gaan, ik heb er echt plezier in. Daarna laat ik het binnengekomen water uit de boot lopen, zodat we toch nog enigszins droog kunnen zitten. Het is leuk om met elkaar onderweg te zijn!

Wanneer we de haven van Elahuizen weer binnenvaren en de valk aanmeren, ben ik helemaal verwaaid. Het regenpak heeft dienst gedaan, maar mijn schoenen druipen en mijn sokken kan ik uitwringen. Het geeft niet, want ik heb een superfijne dag gehad. Aan het roer zitten is duidelijk niet mijn ding, maar samen het water op is heerlijk.