‘Ik twijfel zo! Mam, wat zou jij doen als je mij was?’ vraagt mijn jongste met een wanhopig gezicht. ‘Denk je dat ik er spijt van krijg als ik er meer haal? Of zou ik juist spijt krijgen als ik dat níet doe?’ Lachend haal ik mijn schouders op.

De meiden zitten elk aan een kant van de tafel. Tussen hen in liggen allemaal gekleurde plastic ballen en een grote groep glibberige, kunststof figuurtjes: squishies. Ze komen stuk voor stuk uit de automaat bij de campingwinkel en als ik mijn dochters moet geloven zijn ze echt heel erg leuk en supergeschikt om mee te spelen. ‘Je kunt er bijvoorbeeld lekker in knijpen terwijl je een boek leest of naar buiten staart,’ legt de jongste uit.

Hoewel de wiebelige beestjes perfect passen bij de verzameling nutteloos speelgoed die thuis al rondzwerft, kan ik helemaal niets met de squishies. Maar dat is ook logisch, want ik ben de volwassene en zij zijn de kinderen. Ik hóef er dus ook niets mee te kunnen.

Bovendien begrijp ik de magie wel. Niet per se die van de squishies, wel die van de automaten waar ze uit komen. Door het raampje zie je immers al op welke ‘prijzen’ je kans maakt. Eerst kijk je er verlekkerd naar. Dan laat je de munt in de gleuf glijden en draai je aan de knop. De automaat rammelt en achter het klepje verschijnt de bal die hij speciaal voor jou heeft geselecteerd.

En reken maar dat ik spreek uit ervaring, want toen ik een kleine dertig jaar geleden op vakantie ging, stonden er óók zulke automaten op de camping. In hoog tempo verdwenen dubbeltjes en kwartjes in de daarvoor bestemde openingen en toverde ik kauwgom- en stuiterballen tevoorschijn.

Dat er nu hele euro’s in de automaten moeten, doet de meiden niets. Zij weten niet eens wat dubbeltjes en kwartjes waren, zijn veel te blij met het vakantiegeld dat ze gekregen hebben. En dus zitten ze nu aan tafel met hun overgebleven munten en verzamelde squishies. Een muis, een tijger, een varken, twee ijsberen en wat onbestemde beestjes.

Dan hakt de jongste de knoop door. ‘Ik ga nog één keer,’ besluit ze. ‘Ik ga voor zo’n mooie met glitter, van twee euro. Hopelijk krijg ik de kat.’ Resoluut pakt ze een munt en staat op. ‘Kom,’ zegt ze tegen haar zus. ‘We gaan.’