Na een prachtig en sfeervol concert komen mijn lief en ik aan in ons Amsterdamse hotel. ‘Doen we nog een drankje in de bar?’ Even kijken we elkaar vragend aan, hoewel het antwoord al duidelijk is. Tuurlijk!

We gaan naar beneden, bestellen twee biertjes en kiezen een fijne bank om te drinken, te kletsen en na te genieten van het geweldige optreden. We hebben het goed, zo samen. Als de glazen leeg zijn, gaan onze blikken als vanzelf richting de bar.

‘Officieel is hij gesloten,’ zeg ik. ‘Maar als jij het vraagt, lukt het je vast,’ voorspelt mijn lief. Dus pak ik de glazen en sta ik op.

Omdat ik inmiddels weet dat de barvrouw geen Nederlands spreekt, vraag ik haar in mijn beste Engels of ik nog twee keer hetzelfde kan krijgen. Vanachter de toog kijkt ze me met een uitgestreken gezicht aan. Eerst laat ze een stilte vallen. ‘The bar is closed,’ zegt ze dan langzaam en duidelijk articulerend.

‘Dat zei ze ook al tegen mij,’ merkt de jongen die naast me zit op. Nog voor hij uitgesproken is, pakt de vrouw de glazen. Zonder ze om te spoelen tapt ze nog twee Leffe Blond. Zorgvuldig wast ze het overgelopen bier van de voeten van de glazen en zet ze voor me neer.

Closed is kennelijk een rekbaar begrip.