Met de tranen nog in mijn ogen zit ik achter het stuur. Het afscheid van mijn lief was kort. Ik wilde hem wel langer vasthouden, graag zelfs, maar dan zou ik alleen maar harder gaan huilen. Ik schoot al weer vol toen hij zich naar me voorover boog om me een laatste kus te geven.

Ik sla rechtsaf het bruggetje over en ga bij de rotonde links, de woonwijk uit. Het is niet om hem dat ik huil. Over een paar dagen zien we elkaar weer, misschien vanavond zelfs. Waar die tranen wel vandaan komen, is alleen zo moeilijk uit te leggen. De dag ligt voor me open: ik kan gaan wandelen, motorrijden, lezen, schrijven of hardlopen. Er zijn ook zat praktische mogelijkheden: ik wil nog een was draaien, een andere opvouwen en er is genoeg op te ruimen in huis. Toch voel ik me vooral leeg.

Ik sla linksaf, ga de brug over en het dijkje op. Gisteren was een behoorlijk goede dag. Na twee uur werken in de boekwinkel en een gesprek met de bedrijfsarts had ik nog voldoende energie over om naar mijn lief en zijn kinderen te gaan. We hadden een fijne avond. Waarom ben ik nu dan niet goed wakker geworden?

Halverwege de dijk ga ik links. Inmiddels heb ik muziek aangezet om mezelf af te leiden. Het was lastig kiezen, want ik wist dat vrijwel elke artiest me weer aan het huilen zou maken. Bush, Johan en Daniël Lohues… Ze vielen stuk voor stuk af. Uiteindelijk kwam ik uit bij Twenty One Pilots. Hun beats en melodieën lijken neutraal genoeg voor nu.

Bij de T-splitsing sla ik rechtsaf. Voorzichtig neurie ik mee met de muziek en kijk ik naar de weilanden. Dat ik van alles kán vandaag, betekent niet automatisch dat ik ook alles móet. Misschien is het beter om de dag in kortere blokken op te delen en per moment kijken wat ik zie zitten. Het kost me moeite om mijn eigen gedachten te geloven, maar het is een begin.

Ik volg de weg door een flauwe bocht, rem voor een kruising en trek daarna weer op. Als ik thuis ben, zo neem ik me voor, ga ik eerst hardlopen. Niet ver, gewoon een klein rondje, zodat ik genoeg energie overhoud, maar ik ook frisse lucht en beweging heb. Na het douchen maak ik wel een nieuwe planning.

Bij de volgende kruising geef ik voorrang aan een auto van rechts, daarna vervolg ik mijn weg. Dan zie ik hoe mooi de zon door de wolken komt en de bomen van opzij beschijnt. Prompt zet ik mijn auto in de berm om ernaar te kijken. De herfst laat hier op zich wachten, de bladeren zijn nog groen en het licht is fenomenaal. De weilanden, de vaart, de weg… Ik stap uit om het prachtige plaatje in me op te nemen.

Ik weet niet of het genoeg is om de onrust en de leegte voor de rest van de dag te verdringen, maar dit moment is in ieder geval goed. Ik adem diep in en voel me een heel klein beetje lichter worden. Heel even is er ruimte om te genieten van de wereld, straks zie ik wel verder.