Doodmoe laat ik me op het brede, maar harde bed neervallen. Gisteravond zijn mijn lief en ik aangekomen in Ghana, waar een vriend van hem woont. Onderweg van het vliegveld naar zijn woonplaats keek ik mijn ogen uit. Vandaag, bij daglicht, heb ik nog veel meer indrukken opgedaan.

De wekker hadden we niet hoeven zetten. Al ruim van tevoren werden we wakker van alle geluiden om ons heen. Voetstappen, stemmen en de radio in ons gehorige hotel, vogels en een kraaiende haan buiten. Bovendien was het al behoorlijk warm, een frisse douche was meer dan welkom.

Na een dubbel ontbijt vertrokken we naar de farm van onze vriend. De wegen daarnaartoe waren zacht uitgedrukt hobbelig. Zowel in de verharde als in de onverharde wegen zaten enorme kuilen. Toch stuurde onze vriend zijn Toyota Hi-Lux er met alle gemak doorheen. De honden, geiten en kippen op de weg sprongen voor ons aan de kant.

Op de farm was het prachtig. Hij liet ons zien hoe hij onder meer ylang ylang, vanille en citroengras verbouwt. We mochten voelen en ruiken – heerlijk! Hoewel voor mij alle structuur ontbrak, wist onze vriend precies waar we waren en welke plant waar groeide. Nog nooit eerder zag ik bananen, passievruchten en kaneel van zo dichtbij. Verrukt snoof ik alle geuren op.

Toen we terugreden naar de stad bleef ik me verwonderen over de totaal andere wereld dan thuis. De bebouwing, de begroeiing, het klimaat… En natuurlijk het verkeer. Overal reden auto’s, motoren en brommers die elkaar links en rechts inhaalden. De meeste koplampen deden het, achterlichten leken voor velen slechts bijzaak.

Tijdens de lunch, een goede salade met kip, betrok de lucht en barstte er een enorme regenbui los. We voelden de temperatuur dalen en onze vriend keek verheugd: deze regen konden zijn planten wel gebruiken.

Tegen de tijd dat het bijna droog was, stapten we weer in de auto. We hobbelden verder door de kuilen en over de drempels, die meer dan eens door de bevolking zelf zijn aangelegd. Langs de wegen stonden tientallen winkeltjes en bedrijfjes met de meest uiteenlopende producten en diensten, stuk voor stuk gevestigd in een container met een kleine veranda ervoor. Ik bleef verbaasd om me heen kijken.

’s Middags namen mijn lief en ik pauze in onze hotelkamer. Daarna gingen we terug naar het huis en kletsten met de vrouw van onze vriend, een hartelijke Ghanese dame. De rust na alle impressies deed me goed.

Als avondeten stelde onze vriend pizza en rijst voor bij een cafeetje in de stad. Natuurlijk. We stapten met zijn zessen in en op de auto: de volwassenen zaten binnen, de jongens op de rand van de bak achterop.

Langs de weg was het nog steeds een drukte van belang. Vrouwen verkochten drinken, fruit of ander eten vanuit de grote schalen die ze op hun hoofd droegen en uit de winkeltjes kwam nu licht. Op twee plekken stopten we om het bestelde eten te halen. Daar klonk luide muziek, bedoeld om de aandacht van potentiële klanten te trekken.

Het café bleek, hoe kon het ook anders, eveneens aan de weg te liggen. We sjouwden plastic stoelen en tafels naar het naastgelegen grasveld en bestelden bier en fris. Daarna werd het eten rondgedeeld. Wat er precies in mijn bakje zat kon ik in het donker niet goed zien, maar het smaakte heerlijk.

Hobbelend reden we weer terug. Het werd me steeds duidelijker dat de gekleurde en knipperende lampjes op de motoren hier niet alleen leuk zijn, maar pure noodzaak: je wilt wel gezien worden, zeker als het dragen van een helm echt uitzonderlijk is.

Het laatste stukje naar het hotel liepen mijn lief en ik, een paar kippen schoten voor ons weg. Toen we de kamer binnenkwamen, voelde ik pas echt hoe moe ik was. Een goede nacht om alle indrukken te verwerken leek me dan ook een uitstekend idee.