‘Ben je op de motor?’ vraagt de man die in het kleine winkeltje achter de toonbank staat. We kunnen elkaar maar moeilijk aankijken, want precies op ooghoogte hangt een brede rij met vilten kerstboomhangers. Ik hoef zijn vraag niet eens echt te beantwoorden, mijn kleding zegt genoeg. Alleen de helm en mijn handschoenen liggen nog in de topkoffer.

Ik ben niet goed in alleen zijn, nog steeds niet. Sommige dingen kun je goed doen in je eentje, zoals een boek lezen, hardlopen of wandelen, maar veel dingen zijn toch fijner met iemand anders. Vandaag moet ik het echter met mezelf zien te redden, want de meiden zijn bij hun vader en ik heb met niemand afgesproken.

Ik heb lang getwijfeld. Er zijn best tentoonstellingen die ik wil zien of steden die ik wil bezoeken, maar dat doe ik liever met iemand samen. Uiteindelijk ben ik op de motor gestapt, want het was mooi zonnig herfstweer. Bovendien verkopen ze bij een motorzaak in Nieuw Weerdinge, zo’n honderd kilometer van huis, colletjes waarvan mijn lief en ik er elk graag één willen hebben, dus dat gaf me een mooi doel.

Het begin van de rit was fijn, ik genoot van de muziek in mijn hoofd en de mooie herfstkleuren om mij heen. Al gauw reed ik echter door de mist en werd de wereld grijs. Even overwoog ik terug te gaan, maar het idee van een hele dag alleen op de bank sprak me nog minder aan. En wie zei dat het mistig zou blijven? Voor hetzelfde geld klaarde de lucht verderop weer op.

Toen ik bij de motorzaak aankwam, was het nog steeds grijs, maar ze hadden wel colletjes én koffie. Na een korte pauze stapte ik weer op en reed via Sellingen door naar Bourtange. Mijn lief had me geappt dat dat vestingplaatsje erg bijzonder is, dus kon ik net zo goed even gaan kijken.

Eerst wandelde ik over de vestingwallen. Rechts van me lagen de huizen, winkels en andere gebouwen van de vesting, links het uitgestrekte landschap, nog altijd gehuld in een grijze waas. Daarna kwam ik op het Marktplein uit, waaraan verschillende winkeltjes en horecagelegenheden liggen.

Bij één van die winkeltjes ben ik binnengestapt en nu ben ik in gesprek met de verkoper. Dat hij niet heel vaak achter de toonbank staat, is me al gauw duidelijk. Zijn verschijning, hoe vriendelijk ook, past niet echt tussen alle snuisterijen en woonaccessoires. Ik pas daar eigenlijk ook niet goed bij, maar ik heb wel het schap met speciaalbiertjes gevonden. Een Bourtanger Vestingbier en een Westerwolder Tripel om vanavond met mijn lief te drinken lijken me een goed idee.

De winkel blijkt inderdaad van zijn vrouw, die er vorig jaar mee begonnen is, en af en toe springt hij bij. De man vertelt dat hij ook lange tijd motoren gehad heeft, ‘maar ik was meer een mooiweerrijder, ’s winters stond hij in de garage.’ Of ik het niet koud heb onderweg? En of het niet te grijs is om te rijden?

Nu heeft hij geen motor meer, vertelt de hij. Zeker sinds de verhuizing naar Bourtange heeft hij er geen tijd meer voor. ‘En mijn vrouw heeft er ook niks mee,’ voegt hij eraan toe, terwijl hij de biertjes in paars papier wikkelt. ‘Een cadeautasje is misschien niet heel handig nu?’ vraagt hij dan voor de zekerheid.

Glimlachend stop ik de flesjes even later in mijn rugzak en loop ik het winkeltje uit. Buiten is het nog steeds hartstikke grijs, maar in mijn hoofd in ieder geval een klein beetje minder mistig.