‘Ik zie een wolf met kerstverlichting. Helpen jullie me om hem te doden?’ vraag ik. Meteen komen de hulptroepen toegesneld en gaan we het beest met bijlen en speren te lijf. Om me heen klinken opgeluchte kreten als we de vijand verslagen hebben.

Al weken, nee, maanden vragen de meiden me of ik eens mee wil doen met Roblox. Ik zie helemaal geen nut of plezier in het computerspel, dus heb ik het altijd afgehouden, maar vandaag heb ik dan eindelijk toegestemd. Ik zit met een tablet tussen de dames op de bank en ondertussen bellen we met de dochter van mijn lief, want zij doet ook mee.

Het doel van 99 Nights in the Forest is te overleven in de wildernis. Eerst moeten we een vuur aanleggen, zodat ons basiskamp makkelijk vindbaar is. Bovendien houden we met het vuur het hert op afstand, dat ’s nachts vaak hongerig is en ons wil verslinden. Het is dus erg belangrijk dat de vlammen blijven flakkeren.

Ik ben best goed in houthakken. Met een bijl ram ik een paar keer tegen een dennenboom, tot hij ineens verandert in losse boomstammetjes. Die verzamel ik in mijn tas en breng ik terug naar het vuur. Rondom de bomen huppelen konijntjes. Die lijken schattig, maar ze blijken een belangrijke functie te hebben: eten. Die lieve beestjes moeten dus dood. En daarom chop ik niet alleen bomen, maar ook konijntjes.

Terwijl ik me bezighoud met hout en eten voeren de meiden hun taken uit op een hoger niveau. Ze bouwen bunkers en redden kinderen, wat ook van belang schijnt te zijn in dit spel. Ik snap er niet veel van, maar ik krijg complimenten voor mijn gechop, dus zal het wel goed zijn.

Overdag kunnen we werken, ’s nachts zijn we op onze hoede. Dan komen vaak mannetjes die ons met hun wapens willen doden. Wij moeten terugvechten, maar ik beheers de besturing zo slecht dat ik geregeld met mijn bijl de verkeerde kant op sta te hakken, terwijl zij mij van achteren aanvallen. De meiden lachen me toe.

Op één nacht gaat het dan toch mis: de dames hebben me niet genoeg rugdekking gegeven en ik word vermoord. Hoe spijtig ook, echt rouwig ben ik er niet om dat ik niet verder kan spelen. Ik bedank ze voor de gezelligheid en wil opstaan, maar dat blijk ik in het spel ook al te doen: met bandages word ik weer tot leven gewekt.

Ik heb geen keus en moet door. Door met houthakken, met konijntjes choppen en wolven vernietigen. Toegegeven, dat laatste lukt me alleen met hulp van de anderen. Zij zijn veel bedrevener in het spel; mijn jongste dochter temt zelfs een wolf en een konijn, die nu als Bram en Brownie door het leven gaan.

De tijd tikt verder en ik doe mijn plicht, maar eigenlijk ben ik er wel klaar mee. De meiden niet. Hoe dichter we bij de 99 nachten komen, hoe opgewondener zij raken. Ik probeer te delen in hun enthousiasme, maar het kost me veel moeite.

Toch ben ik blij als we uiteindelijk de 99e nacht hebben overleefd. Even ben ik zo naïef om te denken dat we het spel nu uitgespeeld hebben, maar dat is natuurlijk niet zo. Als je het vuur maar brandend houdt, voor voldoende eten zorgt en genoeg vijanden verslaat, kun je eeuwig doorspelen.

Daar bedank ik voor en ik wil de tablet uit doen. Dat mag niet van de dames, dus ga ik in hongerstaking, net zolang tot avatar ‘Supermam’, zoals de oudste me genoemd heeft, het loodje legt. Voor de zekerheid verbied ik de anderen mij te reviven.

Ik ben trots dat we het zo lang volgehouden hebben, maar het is ook mooi dat het nu klaar is. Ik leg de tablet weg en loop naar de keuken om mezelf een kop koffie in te schenken. ‘Mam,’ klinkt het dan al vanaf de bank. ‘Wanneer doe je weer mee?’