We hebben het avondeten op en er staat een flinke afwas op het aanrecht. Daar heb ik geen zin in. Ook niet om naar buiten te gaan, maar het is zo’n mooie uitvlucht en de meiden willen er zo graag even uit, dat ik me laat overhalen. Frisse lucht en beweging kunnen immers nooit kwaad en het wordt vast gezellig. ‘Mag ik op mijn waveboard?’ vraagt de jongste. ‘En ik op mijn skeelers?’ wil de oudste weten.

Vol goede moed rollen de meiden even later over straat. De jongste vol zelfvertrouwen, haar zus iets voorzichtiger, maar hé, ze gáán. Gelaten wandel ik erachteraan, het is uitgesloten dat ik ze bij kan houden. Ze kiezen de mooie geasfalteerde paadjes waar ze het makkelijkst overheen kunnen rijden en de jongste toont me trots de kunstjes die ze zichzelf heeft geleerd.

Als we in de buurt van het skatepark komen, lichten hun ogen op. ‘Mogen we daarnaartoe?’ vragen ze zonder woorden. Met een hoofdknik en een vermoeide glimlach stem ik toe. Ondertussen leg ik me neer bij de gedachte dat we voorlopig nog niet thuis zullen zijn.

Het is rustig op de skatebaan. Twee jongens oefenen sprongen op hun skateboards, verder is er niemand. Dat komt de meiden goed uit. Soepel en behendig wiebelt de jongste omhoog en omlaag. Met toegeknepen ogen kijkt ze naar de ramps. ‘Zou ik daar op kunnen?’ vraagt ze zich hardop af. ‘Ach, ik probeer het gewoon!’

Ook de oudste voelt zich steeds meer thuis bij het hoogteverschil. Een stralende lach breekt door wanneer ze met gespreide armen naar beneden rolt. Bij mij borrelt eveneens een glimlach op, nu een echte. Wat is het heerlijk de meiden zo te zien spelen! Even denk ik aan mijn jongere ik; wat had zij het mooi gevonden als er vroeger zo’n park in de buurt was geweest.

De zussen glijden intussen vrolijk om me heen. Ik pak mijn telefoon om hun geluk vast te leggen op beeld. Intussen komen er meer jongeren aan. Ze hebben niet alleen skateboards bij zich, maar ook een enorme luidspreker. Ze nemen de tijd om zich bovenaan bij de bankjes te installeren.

Dan schalt plotseling ‘Teenage Dirtbag’ van Wheatus over het skatepark. Bij het horen van dat nummer komt de jonge Berber weer in me boven; hier luisterde ik vijfentwintig jaar geleden ook al naar! De meiden lijken de muziek ook wel te kunnen waarderen. Met blije gezichten draaien ze rondjes over het met graffiti versierde beton.

Ik laat ze zich nog even uitleven voor ik aankondig dat we toch weer teruggaan. De meiden zijn teleurgesteld. Oké, ze zijn wat moe, maar het is nog zo leuk! Ik herken hun gevoel, het ís ook leuk. Terwijl de opgewekte en zorgeloze tonen van ‘Stacy’s Mom’ van Fountains of Wayne met ons meewaaien, rollen en lopen we naar huis. Dat daar nog een afwas wacht, negeer ik voor het gemak.