‘Mam, je stinkt wel een beetje naar zweet.’ Als je dertienjarige puberdochter die opmerking maakt, weet je dat het menens is. Toch hef ik – uit automatisme? voor de zekerheid? – mijn arm een eindje op en snuffel stiekem aan mijn oksel.

Het was een enerverende middag. Hij begon al op het station, waar we de trein naar Zwolle namen. We reizen niet vaak met het openbaar vervoer, dus dit was al een belevenis op zich. Maar het werd nog veel meer: vanaf het station liepen we met de lange stroom mensen mee naar het Wezenlandenpark, naar het Bevrijdingsfestival.

Hoewel het later op de dag pas echt druk zou worden, was er nu ook al veel publiek. Bovendien was het lawaaiig, want er speelden natuurlijk bands op de verschillende podia. Daar had ik de meiden vooraf al op voorbereid, dus had de oudste een geluiddempende koptelefoon meegenomen en was ze op haar hoede. Haar zusje vond het allemaal wel interessant, zij keek juist haar ogen uit.

Op het Bevrijdingsfestival zíjn levert natuurlijk al veel prikkels, maar wij gingen vandaag nog een stapje verder. Bij de ‘Press & Guests’-ingang meldden we ons om backstage te gaan. De oudste en ik hadden allebei gewonnen met een ontwerpwedstrijd en vandaag was de prijsuitreiking – op het hoofdpodium!

Mijn meisje had getwijfeld of ze mee zou gaan. Eigenlijk wilde ze niet, vertelde ze, maar ze wilde ook niet niet, want deze kans zou ze vast niet vaker krijgen. Ze vond het vooral spannend, wat logisch is. Wat dat betreft kwam het goed uit dat we allebei in de prijzen waren gevallen. Ik zou letterlijk naast haar staan.

Vlak voor K’s Choice het podium op ging, werden wij met de andere winnaars naar voren geroepen. De jongste dochter bleef aan de zijkant wachten om foto’s te maken. Ik had me er vooraf geen voorstelling van gemaakt, maar het was toch wel heel gaaf om daar te staan en uit te kijken over alle mensen op het festival. Het waren er echt al veel!

Tuurlijk, ze kwamen niet voor ons, ze stonden te wachten op Sam en Gert Bettens en hun band, maar ze stonden er wél. En niet iederéén kwam voor K’s Choice, mijn oudste had al gauw haar vader ontdekt in het publiek. De glimlach op haar gezicht werd nog groter.

De prijsuitreiking was kort, maar wel erg leuk. Ondanks de spanning vertelde mijn meisje in de microfoon aan alle mensen over haar kaartontwerp. Ik stond erbij, keek ernaar en genoot volop. Ook de jongste had het uitstekend naar haar zin, zag ik uit mijn ooghoeken.

Na ons moment nam de band het podium over en mengden wij ons met onze goodiebags weer tussen het publiek. De meiden wisten dat ik K’s Choice wilde zien, maar ik wist ook dat we het niet te laat moesten maken, de oudste wilde echt graag naar huis. Terwijl zij bij mij bleef staan, dartelde haar zusje vrolijk over het veld.

Toen de laatste tonen van de band wegstierven, wandelden wij terug naar het station, tegen de massa verse festivalbezoekers in. Van een vriendelijke NS-medewerker kreeg de jongste nog een felbegeerde vrijheidspin, die ze trots op haar jas bevestigde, daarna treinden we weer terug.

Pas thuis had ik tijd om op mijn telefoon te kijken. Die bleek volgestroomd met berichtjes van bekenden die ons op het podium hadden zien staan. Met een glimlach keek ik naar de beelden. Het was een ontzettend fijne middag. Ik ben trots op de meiden en eigenlijk ook op mezelf.

Met mijn arm iets omhoog ruik ik dat mijn oudste dochter gelijk heeft: zweet. Liever ruik ik dat niet, behalve na het hardlopen, maar nu kan ik het hebben. Het bezoek aan het Bevrijdingsfestival was intensief en kostte veel energie, maar het was het zeker waard. Laat mij maar lekker stinken.

Hoewel… misschien stap ik zo toch even onder de douche.