Niet voor de poes

Deze zomerse dag hangen we lekker loom in de achtertuin als de jongste dochter het plotseling uitgilt: ‘Mama! Poes heeft mij zeer gedaan!’ Ik neem haar op schoot, geef een kusje op haar kruin en bekijk het schrammetje op haar arm. Tja. Dat moment zat er natuurlijk aan te komen.

Sinds een paar dagen heeft een kat onze tuin overgenomen. Hij/zij/het loopt rond, snuffelt aan alles en mauwt klaaglijk om aandacht. Wanneer de kans zich voordoet, sluipt het beest zelfs onze woonkamer binnen en verstopt zich daarna onder de bank.

Niet voor de poes

Allergisch als ik ben, moet ik niets van de kat hebben en ik schop hem dan ook zowat het huis uit. Toch moet ik toegeven dat zijn zacht spinnende geluid me op andere momenten niet onberoerd laat. Het doet me denken aan Lummel en Tefka, de katten die we vroeger bij mijn ouders hadden. Wat heb ik geknuffeld met die beesten! Maar ja, dat was vroeger, toen ik nog niet allergisch was.

Nu ben ik dat wel en weer ik alle katten – en hun poep – het liefst uit de tuin. Vooral de jongste dochter is echter gek op dieren en zij wil iedere kat aaien die ze tegenkomt. Dit nieuwe exemplaar is door haar en haar zus dan ook al lang aanvaard als huisdier en de meisjes hebben al meerdere keren gevraagd of ze de poes mogen houden.

Streepje

Ze voeren het beestje koekjes, snoepjes en stukjes brood – ‘Niet doen, daar wordt hij ziek van’ – en willen weten wat ze hem dan wél mogen geven. Niets. ‘Maar aardbeien en druiven zijn toch gezond?’ vraagt de oudste. Vooruit, een beetje water dan, dat mag. Dus lopen de meisjes met een kommetje door de tuin: ‘Kom dan, poes. Koooom dan!’

Dikkie Dik

De oudste dochter komt me trots vertellen dat Streepje, want zo heet hij inmiddels, in de tuin heeft gepoept. ‘Maar dat geeft niks, mam,’ vergoelijkt ze. ‘Want hij is net zo netjes als Dikkie Dik, dus heeft hij zijn poep heel keurig begraven.’ Ik zucht. Hoe komen we van dit beest af?

De kat lijkt mijn probleem van de andere kant te hebben benaderd: hoe kom ik van die kinderen af? Sinds hij heeft uitgehaald naar de jongste dochter, staan beide meisjes in de kamer van achter de hor te roepen: ‘Stomme Streepje!’ en ‘Jij mag hier niet meer komen!’ Ze geven zich gewonnen en willen ze de tuin niet meer in. ‘Wij wachten wel tot hij vanzelf weggaat, mama. Hier zijn we tenminste veilig.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s