Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn collega’s. Niet alleen van hen. Na bijna twintig jaar voor de klas heb ik ook een punt gezet achter het lesgeven en het werken in het onderwijs. Sterker nog: een punt achter het werken in het algemeen. Want ondanks alle reïntegratie-inspanningen is het me niet gelukt op te krabbelen na mijn vierde burn-out. Zelfs het UWV ziet dat ik rust nodig heb en geeft me met het predicaat ‘arbeidsongeschikt’ alle ruimte voor herstel.

Natuurlijk kwam dit moment niet uit de lucht vallen. Ruim een jaar geleden heb ik al afscheid genomen van mijn leerlingen. Met tranen in de ogen heb ik hen bedankt en hebben zij mij succes gewenst in de toekomst. Omdat ik woon in de stad waar ik ook werk, kom ik ze nog geregeld tegen. ‘Boumáá!’ roepen sommigen dan. Anderen verstoppen zich achter een winkelschap. Met een enkeling raak ik aan de praat. Het ontroert me elke keer weer te horen dat jongeren het fijn gehad hebben bij mij in de les.

Afscheid nemen van collega’s gaat nog een stap verder. In een volle aula sprak mijn teamleider me toe. Hij bedankte me voor mijn jarenlange inzet en wenste me, ondanks dit onvrijwillige vertrek, rust, acceptatie en heel veel goeds. Ik kon niets terugzeggen, voelde de tranen alweer prikken.

Tijdens de barbecue daarna sprak ik verschillende collega’s. Ik voelde enige afstand, wat logisch is als je al zo lang buiten de praktijk staat, maar tegelijk ook oprechte warmte en nabijheid. We hebben zo veel meegemaakt de afgelopen jaren, zowel met leerlingen als in de personeelskamer, dat er genoeg is om bij stil te staan en dankbaar voor te zijn.

Vanmorgen, toen mijn hoofd enigszins uitgegonsd was, heb ik de tijd genomen om alle gekregen kaartjes te lezen en de cadeautjes uit te pakken. De lieve woorden raakten me, opnieuw stroomden de tranen. Collega’s blikten terug, maar keken ook vooruit: ik kreeg niet alleen drank en chocolade, maar ook notitieboekjes en pennen om te kunnen blijven schrijven.

Het is gek dat er een einde is gekomen aan alle lessen. Aan het begrijpend lezen, de grammatica en de poëzie. Aan de mentorgesprekken, de huisbezoeken en de schoolfeesten. Aan de persoonlijke zorg, de aandacht en de toewijding. Ik heb met zo veel liefde, bevlogenheid en enthousiasme voor de klas gestaan, dat het moeilijk is die punt te accepteren.

Anderzijds is het goed zo. Ik heb mijn best gedaan om te reïntegreren, zowel binnen als buiten het onderwijs, en zie zelf ook in dat werken nu echt niet gaat. Dus ga ik tijd nemen om te ontspannen, tot rust te komen en te schrijven, ook na de vakantie die nu voor ons allemaal begint. Ik kijk trots en tevreden terug op mijn jaren in het onderwijs. En hoewel ik nog geen idee heb hoe mijn toekomst eruit gaat zien, hoop ik dat er ergens een vervolg komt. Dat de punt die ik nu zet, geen punt is, maar slechts een komma.