Tot mijn eigen verbazing hoor ik mezelf zingen, terwijl ik gehurkt in de deuropening zit. Mijn publiek bestaat uit een buurvrouw en haar zoontje. Stil luisteren zij hoe ik een Fries kinderliedje ten gehore breng. Het zijn slechts een paar regels, maar ik sta versteld van mezelf. Ik zing niet graag in het openbaar, zeker niet in mijn eentje.

Mijn moeder had eerder deze week al verteld dat ze veel lekkers klaar had liggen voor de kinderen die vanavond aan de deur zouden komen. Ook mijn lief had zakken vol snoep ingeslagen. En ik? Helemaal niets. In ons hofje komen nooit kinderen langs met Sint Maarten.

Toch verscheen er vanavond een berichtje in de buurtapp: ‘Zijn er nog buren in ons hofje waar wij een liedje kunnen zingen?’ ‘Welkom!’ typte ik. Ik veerde op van de bank en ging op zoek naar de zak met doosjes Smarties. Even later belde mijn buurjongetje aan. Toen ik de deur opendeed, dwaalden zijn ogen vanachter zijn lampion nerveus rond, terwijl zijn moeder zachtjes begon te zingen.

De woorden weet ik niet meer, de melodie evenmin, toch werd ik erdoor geraakt. Geen standaard liedje, maar iets moois. En het werd zomaar, speciaal voor mij gezongen.

Ik vertelde dat ik het zo leuk vond iets anders dan anders te horen en de buurvrouw en ik raakten in gesprek over Sint Maarten. Ik herinnerde me weer hoe we vroeger op mijn Friese basisschool, die nota bene Sint Martinusskoalle heette, ieder jaar het verhaal te horen kregen van de man die de helft van zijn mantel aan een bedelaar gaf. Daarna knutselden we lampionnen, waarmee we op 11 november in een lange optocht door het dorp gingen. Wanneer het gezamenlijke deel erop zat, stoven we in groepjes uiteen om zingend langs de deuren te gaan.

Meestal zongen we het liedje van de koeien met de staarten en de meisjes met de rokjes. Dat was kort en kon je snel afraffelen, zodat je gauw wat lekkers kreeg en door kon naar het volgende huis. Vooral bij de bejaardenwoningen was vaak veel te halen, dus daar begonnen we altijd.

Soms hadden we echter pech. Dan deed er een vrouw open met een zuur gezicht in plaats van een grote glimlach. Na ons gehaast gezongen lied zei ze niet: ‘Mooi hoor, pak maar wat lekkers,’ maar: ‘Nou, dat ging wel érg snel. Kennen jullie misschien ook nog een Fries liedje?’ Zuchtend zetten we dan in: ‘Wy dwale mei ús ljochtsjes de hiele buorren rûn…’ Stiekem hoopten we op extra snoep na alle gedane moeite, maar daar was meestal geen sprake van.

Dat vertelde ik natuurlijk niet allemaal aan de buurvrouw, want die stond daar vast niet op te wachten. Haar zoontje waarschijnlijk evenmin. En tóch zat ik daar ineens, op mijn hurken, en maakte het liedje af: ‘…it liket wol in skilderij en we sjonge der in sankje by / in sankje der by, in sankje der by / o, it is sa’n moaie jûn.’

Mijn gezang maakt kennelijk wat los bij mijn buurtjongetje. Tot nu toe heeft hij geen woord gesproken, maar ineens begint hij te vertellen. Over zijn lampion, de stagiaire op school en alle snoepjes die hij al gekregen heeft. Vanavond mag hij er net zoveel opeten als het aantal jaren dat hij oud is. Wel vier! Stralend pakt hij een doosje Smarties uit de zak. Er blijkt een trein op de achterkant te staan. Nu kan zijn avond helemaal niet meer stuk.

Glimlachend sluit ik de deur wanneer mijn buurjongetje en zijn moeder weer teruggaan naar huis. Ja, denk ik, een tikkeltje weemoedig. It is sa’n moaie jûn.