Pootjes

‘Toe dan, mama! Spring!’ Mijn jongste dochter moedigt me vanaf de zijkant enthousiast aan. Ik kijk ondertussen vanaf de verhoging naar beneden. Onder me zie ik een zwarte trampoline, daar achter een enorme luchtzak om zacht in te landen. ‘Hup, mam!’ roept mijn meisje.

Het trampolinepark. Lange rijen trampolines, aantrekkelijk opgesteld, maar tegelijkertijd veilig omzoomd door netten om je op te vangen. De droom van ieder kind en, geef maar toe, eveneens van iedere volwassene die er vroeger ook zo graag heen had gewild. Maar ja, toen waren er nog geen trampolineparken.

Ik geniet ervan om mijn meiden rond te zien lopen, rennen, dansen en springen. Hun haren zwiepen in het rond en hun gezichten stralen. Op en neer, op en neer. Af en toe landen ze op hun billen, daarna op hun knieën, maar elke keer veren ze weer op en eindigen ze staand op hun voeten.

Naast de gewone trampolines, die eigenlijk al ongewoon groot zijn, zijn er ook blokken en muurtjes om op en over te springen. Uitdagend, maar ook zacht en dus veilig. Nog mooier zijn de verhogingen. Als je daar vanaf springt, laat de trampoline je nóg verder omhoog veren.

‘Toe maar, maak eens een salto,’ moedig ik mijn jongste aan. Er zijn veel andere kinderen in het park die salto’s springen. Sommigen hebben zelfs hun turnpakje aangetrokken. Zij maken aan de lopende band overslagen, arabieren en barani’s.

‘Een salto?’ vraagt mijn meisje. ‘Maar dat kan ik toch helemaal niet?’ Vanaf de zijkant geef ik tips, zoals mensen dat vaak zo goed kunnen als ze aan de zijkant staan. ‘Tuurlijk wel!’ roep ik overmoedig. ‘Hoog opspringen, klein maken, enkels vastpakken en over de kop.’

Lange tijd staat ze boven op het blok te twijfelen. Ik ben benieuwd: zal ze het doen? Ze kijkt afwisselend naar beneden, naar voren en naar mij. Dan breekt er een glimlach door op haar gezicht. Ze gaat springen, denk ik verheugd, maar ze heeft een ander idee. ‘Kun jij het niet voordoen?’ vraagt ze.

Ho. Voordoen. Daar had ik niet op gerekend. Als ik naar de andere kinderen kijk, is het makkelijk. Adviezen geven kan ik dan ook heel goed. Maar zélf doen…

Ik laat me niet kennen en klim op het blok. Daar zie ik wat mijn dochter net al zag: dat het best hoog is. En ja, die trampoline onder me is zacht. De luchtzak daar achter ook. Maar toch. Ik kan zo veel dingen bedenken die mis kunnen gaan.

Vanaf de zijkant staat mijn meisje te kijken. ‘Hup mam!’ roept ze. En dus hup ik. Eerst een hupje op het blok, dan een sprong in de trampoline en vervolgens iets wat op een salto lijken moet. Het kan er onmogelijk sierlijk uitzien, want ik draai scheef en eenmaal in de lucht heb ik helemaal geen tijd om mijn enkels vast te pakken. Plat op mijn kont land ik met een doffe plof in de luchtzak.

Met een matig-triomfantelijke vragende blik kijk ik mijn dochter aan. Zij lacht en steekt haar duim op. En zo blijkt dat het in het trampolinepark net is als in het echte leven: je springt, je draait, je valt. Je landt niet altijd op je pootjes, maar je komt in ieder geval wel érgens terecht.

Geschreven voor en voorgedragen tijdens het Literair Café in ’t Kroegje op zondag 15 november 2026. Het thema was ‘Veerkracht’.

Eén reactie

Geef een reactie