Origanisme

‘De jaren waarin ik met het meest heb ontwikkeld, waren de jaren waarin ik niet op school zat.’ Aan het woord is Floyd, die met nog drie jongvolwassenen op het podium van het Beatrix Theater in Utrecht zit. Filemon Wesselink onderwerpt hen aan een vragenvuur over autisme, een diagnose die zowel Wesselink als de geïnterviewden hebben. Welkom op het Autisme Congres.

IMG_9048

‘Ja,’ antwoordt Floyd op één van de vragen. ‘Ik werd wel gepest op school, maar dat geeft niet. Ik had het toch niet door.’ Sinds mijn oudste dochter het stempel autisme heeft gekregen, ben ik voortdurend op zoek naar informatie, verhalen, voor- en nadelen. Floyd lijkt zo relaxed om te gaan met zijn diagnose, dat ik er wel blij van word. Zo kan het dus óók.

Toch zit er natuurlijk meer achter die jongen dan op het eerste oog zichtbaar is. Mijn zijn donkergroene oversized sweater, dikke baard en rode pet komt Floyd een tikkeltje ruw over. In het gesprek met Wesselink klinkt hij echter vrolijk, zeker wanneer hij vertelt over zijn passie: origami. Niemand in de zaal had verwacht dat het kleine dingetje waar hij steeds mee zit te friemelen een zelf gevouwen kubus is, bestaande uit achttien vouwblaadjes. ‘Voor vandaag heb ik er één in kleur gemaakt,’ vertelt Floyd. ‘Meestal gebruik ik witte blaadjes. Gewoon, 6 x 6 centimeter.’

Wat Floyd verder zegt tijdens het interview, krijg ik eigenlijk niet eens echt mee. Ons gesprek even later in de foyer van het theater wel. ‘Ha Floyd,’ open ik, ietwat onwennig. ‘Wat knap dat je daar op het podium zat. Echt goed dat je er was!’ ‘Ik ben er nog steeds, hoor.’ Oei. Hij is scherp. En snel. Van mezelf ben ik dat wel gewend, maar nu sta ik mooi met mijn mond vol tanden.

Creatief met taal - origanisme

‘Zou ik je kubus eens mogen zien? Op afstand zag hij er erg tof uit.’ ‘Ja hoor.’ En het gesprek, voor zover daar überhaupt sprake van was, valt weer stil. Wat doe ik hier ook met mijn eeuwige nieuwsgierigheid? Waar ben ik aan begonnen? Gelukkig heb ik een aardig gespreksonderwerp in handen, het kubusje is echt gaaf. Dat zeg ik ook. Twee opmerkingen later, over andere dimensies en onbekende universums, hebben we het ineens over de Efteling, waar ik nog nooit ben geweest, maar waar Floyd erg enthousiast over vertelt. Maar ja, ik kan niet meepraten, dus staan we al gauw weer niks te zeggen.

Als afsluiter zeg ik dan maar dat ik overweeg een column over hem te schrijven. Mag ik misschien zijn e-mailadres? ‘Dat kan ik je beter niet geven. Dat is zo lang, dat onthoud je toch niet,’ antwoordt Floyd. ‘Dat is overigens wel fijn, want zo krijg ik bijna nooit mail.’ Een visitekaartje mag ik wel. Origanisme staat erop. Ik glimlach om de woordspeling. Verder weet ik niks meer. Ik heb nog veel te leren over autisme. En over mensen, want iedereen is anders. Ik ben ervan overtuigd dat dat goed is, maar ik vind het af en toe wel erg lastig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s