Kerstboom

‘Wooow! Een kerstboom!’ roept de oudste extatisch als ze tussen de middag uit school komt en de boom, nog keurig ingepakt in een netje, in de hoek van de kamer ziet staan. De jongste reageert nuchterder: ‘Wanneer ga je een grotere kopen, mam?’

’s Middags haal ik de kerstversiering naar beneden. Ik hang zelf de lampjes in de boom en geef in grote lijnen aan waar de slingers komen (één is zo oud en kaal dat ik ‘m weggooi; misschien moeten we toch eens iets nieuws aanschaffen?). Daarna is het de beurt aan de meiden en het schoolvriendje van de oudste, zij mogen de ballen erin hangen.

Oudste kerstboomTerwijl zoete kinderstemmetjes vanuit de radio zingen over vrede op aarde, vliegen de kinderen elkaar in de haren. Ze hebben ruzie om de hoge kruk, want natuurlijk willen ze alledrie het topje van de boom versieren. Gelukkig hebben we nog twee houten eetkamerstoelen en kan iedereen even later bij de bovenste takken.

Hadden we geen kinderen gehad, dan had er nu ook geen boom in de woonkamer gestaan. Ik heb niets met de verplichte gezelligheid van kerst; we kunnen toch ook gewoon het héle jaar aardig zijn voor elkaar? Nu er toch een spar staat, ben ik vooral blij dat de meeste ballen van kunststof zijn; al gauw stuiteren ze stuk voor stuk – maar niet stuk – over de vloer.

Doorkijkje kerstboomWanneer de bovenkant van de kerstboom vol sterren, sneeuwpoppen en engeltjes hangt, dalen de kinderen langzaam af. Met geconcentreerde gezichtjes, de ogen bijna scheel en de tong tussen de lippen, schuiven ze de versieringen één voor één over de naalden.

Het glittert, glanst en spiegelt en hoewel ze oprecht hun best doen, zie ik de boom hoe langer hoe lelijker worden. Als de ballen op zijn, haalt de jongste de plastic figuren van haar kerststal tevoorschijn, want Jozef, Maria en Jezus kunnen vast heerlijk slapen op die groene takken. Geef haar eens ongelijk; in de herberg is toch geen plaats voor hen.

Jongste kerstboomOp het moment dat ik denk dat de boom wel af is, bedenkt onze oudste dat we het belangrijkste nog vergeten zijn: de chocolaatjes! Oh ja. Kerst mag dan draaien om de geboorte van Jezus en de belofte van vrede en licht, zonder kransjes is het feest niet compleet. Ik trek de chocolade uit de kast, rijg en knoop de lintjes en kijk vervolgens toe hoe de kinderen de kransjes ophangen.

Als ze klaar zijn en trots het potsierlijke resultaat bekijken, herhaalt de jongste haar vraag van eerder die middag: ‘Wanneer koop je nou een grotere boom, mam?’ Dat helpt mij relativeren. De kerstboom mag dan vol hangen met de meest vreselijke versieringen, het had altijd nog groter – en erger – gekund.

3 reacties

  1. O, komt er nog een foto van de boom in zijn volle potsierlijke glorie ? hihi… Ik denk, dat mijn ouders vroeger ook ongeveer zo geleden hebben…. wij mochten elk jaar één kerstbal uitzoeken, en laat ik zeggen dat ik ook toen al van véél kleur hield… 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s