Rockhelden

‘Berber houdt zich nu wel stil, maar ze heeft hier ongetwijfeld een mening over.’ ‘Misschien kunnen we haar inroosteren voor de rondvraag?’ De ontbijtspullen, die al klaar stonden voor morgenochtend, zijn opzij geschoven en hebben plaats gemaakt voor papieren, laptops en bierblikjes. Rond de tafel wordt, op ruime afstand, fanatiek vergaderd.

Het overleg begon zoals stoere mannen van bijna-middelbare-leeftijd dat graag doen: in de achtertuin, met een biertje rond de vuurschaal. Terwijl mijn man en zijn bandgenoten buiten zaten, bleef ik binnen, met een kop koffie en mijn MacBook op de bank, zodat zij hun mannendingen konden doen.

Tien jaar geleden zouden ze de hele nacht in de tuin zijn blijven zitten, blikjes legend, muziek luisterend en herinneringen ophalend. Ze zouden dromen over de toekomst, over ep’s, video’s en optredens. Over fans en eeuwige roem, hoewel ze ook toen al wisten dat hun muzikale dromen waarschijnlijk te groot waren om ooit te kunnen verwezenlijken.

Nu laten ze het vuur al na een uur voor wat het is. De mannen komen naar binnen, niet omdat het donker of koud is, maar omdat ze zich ergeren aan de rook die in hun ogen prikt. Ze zetten hun vergadering rond de tafel voort.

Vanaf de bank verbaas ik me erover hoe serieus ze zijn. Mijn man deelt de notulen van de vorige bijeenkomst uit en een van de anderen blijkt een uitdraai van het financiële overzicht te hebben meegenomen. Is dit van de laatste tijd of zat deze houding stiekem altijd al onder hun rockheldenuitstraling? Deden ze het ook zo toen ze nog optraden voor een publiek van twee man en een paardenkop en een vergoeding van drie kratjes bier?

De afgelopen maanden zijn de mannen bezig geweest met het schrijven van nieuw materiaal. De liedjes zijn opgenomen, gemixt en gemasterd. Er is iemand gevonden die bij één van de nummers een video wil maken, al weet niemand nog wanneer die geschoten en uitgebracht zal worden: tijdens of ná corona?

Hetzelfde geldt voor optredens. De mogelijkheden zijn de komende maanden nogal beperkt. ‘Misschien ergens akoestisch spelen?’ oppert iemand voorzichtig, maar de zanger grijpt meteen in: ‘Nee. Op mijn zestiende zag ik mijn akoestische gitaar nog als een verlengstuk van mijn geslacht, maar tegenwoordig voel ik me zó opgelaten als ik onversterkt moet optreden!’

De komende tijd willen ze gaan repeteren, want het is wel zo leuk als je die nieuwe nummers ook live strak ten gehore kunt brengen – wanneer dat dan ook zal zijn. ‘Als we gaan oefenen, moet ik eerst een versterker kopen,’ merkt één van de gitaristen op, die zich hier graag als éérste gitarist laat omschrijven. ‘Ik heb gisteren alles verkocht via Marktplaats.’ Zowel de anderen als ik kijken verrast op. ‘Ja,’ zegt hij, ‘ik vond het wel tijd voor wat anders.’

Na nog een paar biertjes, wat handjes chips en een berg mooie verhalen wordt er toch een repetitiedatum gepland. ‘Volgende week al?’ roept de éérste gitarist verschrikt. Dan moet ik snel nieuwe apparatuur kopen!’

De vergadering wordt gesloten zonder dat om mijn mening wordt gevraagd. Misschien is dat maar goed ook, want hoewel ik over veel zaken wat te zeggen heb, is mijn kennis van rockhelden toch maar beperkt. Zij mogen hun eigen muzikale loopbaan uitstippelen, ik zal me wel als fan opwerpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s