Prik

Meerdere avonden heeft mijn oudste meisje er al wakker van gelegen: de negenjaarsprik. Ik vind het belangrijk dat ze de vaccinaties krijgt, maar ken eveneens haar angst voor pleisters en prikken – die is enorm! Ze heeft hem overigens niet van een vreemde…

In het jaar dat ik negen werd, kreeg ik de vaccinaties ook. De prikken werden gezet in het speellokaal van onze school. Samen met de andere kinderen van groep vijf stond ik in de rij te wachten. Bijna panisch klemde ik me aan mijn moeder vast, ik huilde al ver voor ik aan de beurt was.

Nu worden de vaccinaties niet op school gegeven, maar bij het CJG, het Centrum voor Jeugd en Gezin. Volgens de uitnodiging duurt de afspraak slechts vijf minuten, maar ik heb meer tijd gevraagd. Als je doodsbang bent voor dokters, pleisters en prikken en die drie op één moment samenkomen, zijn vijf minuten nooit genoeg.

Vroeger werden de prikken één voor één gezet. Eerst een langzame in de ene arm, daarna een snelle in de andere schouder. Door mijn tranen heen zag ik hoe mijn klasgenoten plaatsnamen en hun lot gelaten ondergingen. Hoe was het toch mogelijk dat zij mijn angst niet deelden?

Bij het CJG denken ze gelukkig met ons mee. We krijgen een andere afspraak, vóór alle andere kinderen uit, en ze zullen extra lang de tijd voor ons nemen. Leuk wordt het niet, maar wel íets makkelijker.

Of mijn prikken uiteindelijk ook echt pijn deden, kan ik me niet herinneren. Wel dat ik nog veel harder huilde op het moment dat ze gezet werden. Dat kan natuurlijk van schrik zijn geweest, maar de angst voor naalden is nog jaren gebleven. Ook toen ik zestien was en gevaccineerd moest worden voor een verre reis, huilde ik tranen met tuiten.

Mijn meisje doet het vooraf in ieder geval stukken beter dan ik een negenentwintig jaar geleden. Met haar knuffelbeer in de hand springt ze over de gekleurde stippen die richting de ingang van het CJG op de grond geschilderd zijn. In de wachtruimte vraagt ze mijn telefoon om een foto te maken van de Paw Patrol-poster die daar hangt – voor haar zusje.

Hoe het precies gebeurd is, weet ik niet, maar ik heb mijn angst uiteindelijk overwonnen, al laat ik me nog steeds niet met plezier prikken. Toch ben ik al jaren bloeddonor en kan ik niet wachten op mijn coronavaccin. Wat zou het fijn zijn als mijn meisje ook eens zo ver komt!

Wanneer we bij de verpleegkundige binnen worden geroepen, verstijft ze. Desalniettemin loopt ze gedwee mee, komt bij me op schoot zitten en laat me haar mouwen opstropen. Wanneer de prikken gezet worden, allebei tegelijk, begint ze alsnog te huilen. Ik geef haar een dikke knuffel en houd haar stevig vast. Ik ben trots op haar: ondanks haar angst en de slapeloze nachten heeft ze het toch maar gedaan!

2 reacties

  1. De schat! Ik ben nog steeds panisch voor naalden. Ik huil als ik moet prikken, probeer er onderuit te komen. Neem me voor dat wanneer ik me in de stoel zet ik niet zal benoemen dat ik bang ben (als ik het benoem wordt mijn angst nog groter). Heb een aantal weken geleden mijn eerste vaccinatie gekregen…. pijn in mijn buik, pijn in mijn hoofd, slapeloze nachten en een rot humeur. De prik zelf stelde niks voor…. maar ik kon het niet laten om, nog voordat ik ging zitten, de verpleegkundige te vertellen dat ik echt heeeeeeeeeeeeeel erg bang was 🤭

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s