Dapper

Als het eten op tafel geschoven wordt, zakt de moed me in de schoenen. De drie grote planken vol met bordjes, kommetjes en schaaltjes zijn vast leuk en hip bedoeld, maar ze bezorgen mij een paniekgevoel. Broodjes, vlees, salade, sausjes… Alles staat door elkaar. Of we zelf even uit willen zoeken wat we ook alweer besteld hadden?

Het begon zo goed: jaarafsluiting met collega’s, samen het terras op voor een drankje en een lunch. Toen we de kaart kregen, ging het bij mij echter al mis. Terwijl mijn collega’s enthousiast hun eigen broodjes samenstelden uit de lange lijst met ingrediënten, versnelden mijn hartslag en ademhaling in hoog tempo.

‘Gaat het goed, Berber?’ vroeg de collega die het opmerkte. ‘Ik kan dit niet,’ bracht ik half stotterend uit. ‘Ik wil gewoon een kant-en-klare menukaart, weten waar ik aan toe ben. Niet zelf alles bij elkaar puzzelen.’ Het liefst wilde ik het vel papier verfrommelen en weggooien, maar dat leek me in deze situatie niet erg gepast, dus legde ik het moedeloos terug op tafel.

De ene collega lachte me uit, de andere probeerde me te helpen. Hij pakte de kaart op en ging stap voor stap alle categorieën bij langs, alsof ik een klein kind was. ‘Wat voor broodje wil je? Je hebt keuze uit…’ Nee, dat werkte ook niet.

Toen de serveerster terugkwam, was ik er nét uit: een wit broodje, gemarineerde kip en honing-mosterdsaus. Niet erg gewaagd, niet erg spannend, maar het hoogst haalbare in deze onmogelijke setting. Ik was trots op mezelf; ik had zowaar een keuze gemaakt.

Eén van mijn collega’s gaf door wat voor broodje zij wilde. Daarop sprak de serveerster de verschrikkelijke woorden: ‘Weet u zeker dat dat alles is? Eén broodje is weinig, hoor. Bijna iedereen bestelt meer.’ Meer. Nóg een broodje. Mijn buurman stootte me veelbetekenend aan. ‘Daar ga je, Berber. Verzin er vlug nog maar wat bij.’

Nu is ze er dus weer, het hippe meisje van deze hippe tent, en ze zet de tafel vol met eten. ‘Oh, wat leuk!’ kraaien mijn collega’s vrolijk. Ik sluit mijn ogen en haal diep adem voor ik ze weer open. Dan ga ik dapper op zoek naar alle ingrediënten voor mijn lunch. ’t Is vast leuk bedoeld allemaal, maar mij zien ze hier voorlopig niet terug.

Eén reactie

  1. Herkenbaar… Zo houd ik ook niet van tapas en heb ik al een kookboek weggedaan waar iedereen lyrisch over was, maar wat een ‘mix & match’ bleek – alsof ik tijdens het koken de tijd en rust heb om heen en weer te bladeren… ( als je al dingen bij elkaar gezocht krijgt… ) !

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s