Verkering

‘Zo, jij hebt de pas er goed in! Moet je nog melken?’ vraagt de man die ik passeer. Het liefst zou ik nu heel snedig en ad rem reageren, want ik wist dat zulke opmerkingen zouden komen, maar ik sta met mijn mond vol tanden. Dus murmel ik een ontkennend antwoord en loop snel verder.

Mijn wandelboekje vertelde me vanmorgen dat het meer dan een halfjaar geleden is dat ik aan een georganiseerde wandeltocht heb meegedaan, maar het is heerlijk om er weer op uit te zijn. Vandaag sjouw ik vijfentwintig kilometer door bossen en weilanden. Zelf hoef ik helemaal nergens over na te denken: de route is bepijld en zelfs voor koffie en fruit onderweg wordt gezorgd.

Dat is precies het mooie aan deze wandeltochten: je weet van tevoren hoe ver je loopt en kunt dus berekenen hoe lang je onderweg zult zijn. Je gaat over onbekend terrein, maar weet vooraf zeker dat de wandeling mooi zal worden en hebt dus alle tijd om volledig tot rust te komen.

Het woord rust is overigens relatief op te vatten, want ik loop flink door en haal veel andere wandelaars in. ‘Dat is een best tempo! Heb je nieuwe schoenen aan?’ Nog steeds heb ik geen antwoord klaar, dus reageer ik bevestigend. Ik heb inderdaad nieuwe schoenen aan, maar die zijn niet de echte reden van mijn snelheid.

De route voert verder, dwars door de stallen van een biologische boerderij en over één van de weinige aspergevelden die Fryslân rijk is. Ik wandel langs koeien, schapen en paarden, hoor in het bos tientallen vogels fluiten en spechten hameren. Langs de rand van een weiland zie ik zelfs twee reeën lopen. Wat zijn deze wandelingen toch fijn!

Ik geniet van de ruimte om me heen, van de voorjaarszon die mijn huid streelt en van het gevoel even helemaal weg te zijn. Veel mooier dan dit kun je een dag toch niet beginnen? En met de plannen die ik voor vanmiddag heb, wordt hij alleen maar beter. Met elke kilometer die onder mijn voeten verstrijkt, voel ik me een beetje gelukkiger worden.

‘Moet je snel thuis zijn?’ vraagt één van van de drie mannen die ik inhaal. Prompt flap ik er het eerste en eerlijkste antwoord uit dat in me opkomt: ‘Ja, mijn verkering is daar, ik heb zin om hem te zien!’ De mannen lachen. ‘Nou, dan is het zeker nog niet zo lang aan, want anders liep je wel wat rustiger!’ Ik grijns stralend terug en loop verder. Ik heb zin om nog heel veel te wandelen en heel vaak thuis te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s