Vrij

‘Dus je hebt nog geen plannen voor vanavond?’ informeert mijn lief als we bijna thuis zijn. We zijn naar een museum geweest en het is hem vast al opgevallen dat ik behoorlijk stil naast hem in de auto zit. ‘Nee,’ antwoord ik. ‘En is dat oké?’ vraagt hij. ‘Nee,’ antwoord ik weer, terwijl ik stuurs naar buiten blijf kijken. ‘Oh jee, ga je nu huilen?’

Ik lach om de manier waarop hij het vraagt, hoewel ik voel dat hij meer dan gelijk heeft. De tranen verdringen zich al achter mijn ogen, maar ik wil niet huilen. Niet weer. Het is niet eens zo dat ik de laatste tijd veel huilbuien heb gehad, eigenlijk valt het best mee, maar ik heb er gewoon geen zin in. Ik verbijt mijn tranen, al kan ik niet voorkomen dat er toch één losbreekt en naar beneden rolt.

‘Meisje toch,’ zegt mijn lief, terwijl hij zachtjes over mijn wang aait. ‘Niet doen,’ reageer ik. ‘Niet lief zijn, daar wordt het alleen maar erger van.’ En ja hoor, daar komen de volgende tranen al. Voorzichtig veeg ik ze weg, in een poging te voorkomen dat mijn hele gezicht straks onder de mascara zit.

Ondertussen gaat het in mijn hoofd als een razende tekeer. Ik vind mezelf stom, omdat ik er niet mee om kan gaan dat ik een vrije avond heb. Dat zou toch juist iets fijns moeten zijn, iets om naar uit te kijken? Ik doe verwoede pogingen om mijn aandacht van mijn gedachten af te leiden, kijk naar buiten en probeer in mijn hoofd een liedje te zingen. Het lukt niet.

Mijn beste vriendinnen hebben vanavond al plannen. Een andere vriendin appte net dat ze dit weekend aan de studie moet. En verder? Tja, mijn netwerk is nou eenmaal niet zo groot. Mijn broer en zus wonen in het buitenland, die zoek ik ook zomaar niet even op. Maar ik kan mezelf best vermaken. Toch?

‘Je mag vanavond ook naar mij toe komen, hoor,’ zegt mijn lief terwijl hij de parkeerplaats op draait. ‘Je bent altijd welkom.’ Ik weet het wel, maar dat is het punt niet. Ik voel me gewoon een mislukking omdat ik niet met mijn vrije tijd om kan gaan. Ik heb hem net nog gevraagd wat hij zoal doet op een avond zonder kinderen of afspraken en hij kwam meteen met een hele rits grote en kleine mogelijkheden. Waarom zie ik die niet voor mezelf?

Voor ik uitstap geef ik hem een knuffel en een kus. En nog één. De tranen rollen inmiddels onafgebroken over mijn wangen, over mijn mascara maak ik me al niet druk meer. Ik kom mijn vrije avond wel door, maak er misschien op een of andere manier zelfs iets leuks van, maar eerst ga ik met een pak zakdoekjes en een dekentje op de bank zitten huilen.

Eén reactie

  1. Je mag altijd 1 ( of 15 of meer of minder) van mijn knuffels pakken dat is helemaal niet erg of je kan een filmpje gaan kijken op de tv of je telefoon. Of je belt papa en vraagt of je even met mij en/of ymke ( als we of 1 van ons nog wakker is) bellen mag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s