Het is eigenlijk al lang bedtijd als de meiden nog ingespannen aan tafel zitten te schrijven. Geen huis- of strafwerk, maar kaarten aan leden van de Tweede Kamer. Meestal zijn ze niet zo met politiek bezig, maar nu het kerkasiel in onze stad maar voortduurt en in Nederland gewortelde kinderen uitgezet dreigen te worden, komen ze toch in actie.

Middels een kaartenactie wordt aan landelijke politici gevraagd de kinderen en hun ouders in ons land te laten blijven. Toen de meiden hadden gezien dat ik kaarten had geschreven én nieuwe blanco exemplaren mee terug had genomen, wilden ze ook graag meedoen. ‘Je naam erop zetten is al genoeg, hoor,’ had ik gezegd, maar daar denken zij anders over.

Het duurt even voor de pennen het papier raken. ‘Alleen je naam is zo weinig,’ vinden ze allebei. ‘Dan weten ze in de politiek nog steeds niet wat we precies bedoelen en waarom het zo belangrijk is.’ Daarom denken ze na en overleggen ze voor ze beginnen te schrijven.

De jongste dochter formuleert een compleet gedicht om de heer Van den Brink, minister van Asiel en Migratie, over te halen coulant te zijn: 420 kinderen / laat ze blijven / kijk naar de stapels brieven / die de mensen schrijven / laat ze vrij, laat ze gaan / geef ze een fijn bestaan.

De oudste spreekt de politici juist aan op basis van hun partijnaam. Mevrouw Van der Plas van de BBB roept ze op tot barmhartigheid met de zin: Ze moeten mogen BBBlijven! De PVV wordt aangesproken met: Hier is een Plek Voor Vrijheid! en mevrouw Westerveld krijgt de oproep: Wees een PRO / Laat ze hier blijven / Laat ze hier zijn / Geef ze een leven / Leuk en fijn.

Ik ben trots op mijn meiden. Trots omdat ze niet alleen aan zichzelf denken, maar verder kijken dan hun eigen wereldje. Morgen brengen we de kaarten naar de kerk, vanwaar ze naar Den Haag gebracht worden. Hopelijk worden ze gelezen én wordt ernaar geluisterd.