‘Je hoeft je niet te schamen, hoor,’ zegt de man tegenover mij als ik hem feliciteer. Vragend kijk ik hem aan – ik weet niet waarvoor ik me zou kunnen schamen. Om ons heen klinkt het zachte geluid van letterblokjes die door elkaar worden geschud. ‘Ik ben al een keer derde geworden op dit toernooi en heb ook al eens van de Nederlands kampioen gewonnen,’ legt hij daarna uit.

Als onderdeel van het Woordwaarde Festival in Deventer werd er een Scrabbletoernooi georganiseerd. Het was laagdrempelig, stond op de site, en voor iedereen toegankelijk. Als fervent Wordfeudspeler sprak dat me wel aan. Tot ik op de link naar het wedstrijdreglement klikte – dat telde vijf pagina’s. Prompt durfde ik niet meer.

Toch bleef het toernooi door mijn hoofd zingen. Toen ik twee dagen van tevoren nog eens op de site keek en zag dat de inschrijftermijn was verlengd, besloot ik het erop te wagen.

Vanmorgen liep ik dus de kerk in waar het toernooi plaatsvindt. Op zeventien tafels stonden zeventien scrabbleborden klaar, alle letters keurig uitgelegd. Ik kreeg het er warm van; waar begon ik aan? Ik meldde me bij de organisatie en dronk een kop koffie met een paar andere deelnemers. Ik kwam er echter niet van tot rust, de spanning nam alleen maar toe.

Nadat bekend was gemaakt welke duo’s het als eerste tegen elkaar op moesten nemen, volgde een lange uitleg over de gang van zaken. Daarna mochten we beginnen. ‘Sorry,’ zei ik tegen de vrouw tegenover me, ‘maar ik móet nog even naar het toilet.’ ‘Gelukkig,’ antwoordde zij. ‘Ik ook.’

Even later opende ze de partij en was het toernooi ook voor ons echt begonnen. We noteerden het woord en de score op een formulier en ze drukte op de klok; we hadden elk vijfentwintig minuten om zo veel mogelijk punten op tafel te leggen. Terwijl ik de letters op mijn plankje heen en weer schoof, trilden mijn vingers onophoudelijk. Mijn handpalmen waren nat van het zweet. Toen ik dat bekende, keek mijn tegenstandster opgelucht op. ‘Daar heb ik ook last van,’ merkte ze op. ‘En ik ook,’ zei de vrouw een tafel verderop.

Ondanks de nervositeit won ik mijn eerste partij. Tijdens de korte pauze die we hadden voor de volgende, werd me steeds beter duidelijk wat voor serieuze aangelegenheid Scrabble is. De deelnemers aan het toernooi kwamen uit het hele land, zelfs uit België, en verschillende bleken ook lid van de Scrabblebond. Ze speelden veel en vaak en hadden een enorme woordenschat.

Zo ook mijn tegenstander van de tweede partij. Hij speelde het spel heel compact en gaf me maar weinig ruimte om op letter- of woordwaardes uit te komen. Op een gegeven moment had ik wel een woord van zeven letters op mijn plankje liggen, maar kon ik nergens aansluiten. Hij kon het zijne wel kwijt en mijn achterstand werd steeds groter.

Nu heb ik de partij dus verloren en vertelt hij me dat ik me daar niet voor hoef te schamen. Ik ben te verbouwereerd om een scherpe opmerking te maken en bedank hem maar voor de wedstrijd.

Mijn derde partij speel ik tegen een man die volledig in het groen gekleed is. Hij speelt weer heel anders, heel gedreven. We beginnen met een lange serie drieletterwoorden – gelukkig ligt er op elke tafel een spiekbrief met alle toegestane twee- en drieletterwoorden erop – daarna legt hij het spel meer open en kan ik makkelijker scoren. Even lijkt mijn opponent nog terug te komen wanneer hij DROGIST legt, maar uiteindelijk win ik toch.

We spelen vandaag volgens het Zwitserse systeem. Ingewikkelde rekenmethodes bepalen na elke partij het aantal weerstandspunten van elke deelnemer en koppelen op basis daarvan spelers aan elkaar. Ik begrijp er vrij weinig van, maar als ik zie dat ik na drie potjes Scrabble elfde sta, ben ik meer dan tevreden.

De tegenstander van mijn laatste partij begint behoorlijk sterk. Gelukkig kan ik goed meekomen en gaan we aardig gelijk op. Dan krijgt hij veel lastige letters en lijkt hij de moed op te geven. Ik krijg ruimte om te scoren en loop steeds verder uit.

Wanneer de wedstrijd, en daarmee ook het toernooi, erop zit en een jurylid al onze woorden heeft goedgekeurd, sta ik op van tafel. De spanning van vanmorgen is volledig verdwenen, nu kijk ik vooral terug op een ontzettend leuke dag. Uiteindelijk blijkt dat ik zevende ben geworden. Niet goed genoeg om in de prijzen te vallen, maar zeker goed genoeg om zonder schaamte terug te kunnen naar huis.