Met een latte macchiato op het tafeltje voor me geniet ik van de zon. Het is een prachtige nazomerdag: de boombladeren verkleuren al, maar de lucht is nog blauw, met slechts hier en daar een wolk. Bovendien is de temperatuur heerlijk.

Ik heb de rivier en de weilanden achter me gelaten en heb een fijne motorrit gemaakt door het bos en over de hei. Die laatste is niet meer zo paars als een paar weken geleden, maar nog steeds mooi om over weg te kijken.

Het terras waarop ik ben gaan zitten, is omzoomd met bloemen en planten. Aan palen hangen slingers met lampjes, waardoor het hier ’s avonds vast ook goed toeven is. De koffie smaakt lekker. Rechts van me zit een stel te lunchen. In een boekje met kaarten stippelen ze de route uit die ze straks zullen fietsen.

Aan het tafeltje links van me komt een ouder echtpaar zitten. Zij draagt een shirt met grote, felgekleurde bloemen erop, hij een blouse met een gedetailleerd blauw-zwart motief. Op tafel ligt haar tasje met zebraprint, algauw staan er twee frisse tapbiertjes naast.

Onbedoeld luister ik naar hun gesprek. Zij: ‘Zet je bril eens af? Je moet je wenkbrauw bijwerken.’ Meteen neemt hij het donkerblauwe montuur van zijn neus en buigt zich naar haar toe. Zij tuurt naar zijn gezicht. ‘Deze?’ vraagt hij, terwijl hij naar zijn ene wenkbrauw wijst. ‘Nee,’ zegt zij. ‘Die andere, daar zitten twee grijze haren in.’

Er kruipt een glimlach over mijn lippen. Zijn gezicht kan ik niet goed zien, maar alle haren op het hoofd van de man, voor zover die er nog zitten, zijn grijs. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat zijn wenkbrauwen dat ook zijn. Kennelijk toch niet.

Het gesprek is nog niet afgelopen, want uit de woorden die de vrouw daarna spreekt, blijkt een bijzondere mix van toewijding en zorgzaamheid: ‘Die heb ik gisteren blijkbaar gemist.’

Meteen zie ik voor me hoe zij om de paar dagen in uiterste concentratie de grijze haren in zijn wenkbrauwen met een pincet te lijf gaat. Dan schud ik mijn hoofd om het beeld weer kwijt te raken en pak mijn motorhelm op. Soms moet je niet alles willen weten.